The Corner

Terugblik op de tijd in Nl

Het was even flink omschakelen van Nederland naar Curaçao. Uiteraard het temperatuur verschil, maar dat is wel te doen. Het is hier heerlijk. Veel wind, niet enorm warm (28 graden). Wel ontzettend droog en dor. En dat terwijl het regenseizoen net voorbij is. Er was dus geen regenseizoen. Dat betekend, alles heel erg droog en overal enorm veel stof.

Deze dagen ben ik vooral bezig geweest om allerlei dingen te regelen, huis poetsen, computer was stuk en veel mensen ontmoet! Ondertussen denk ik veel terug aan de tijd in Nl.
Bijna 2 maanden mocht ik in Nederland zijn.
Toen ik van Curaçao vertrok op 10 december. Was ik ontzettend moe, drukte de verantwoordelijkheid omtrent The Corner zwaar op me en wist ik echt nog niet hoe verder.
In Nederland ben ik echt enorm tot rust gekomen. De eerste 3 weken heb ik ook echt niets gedaan dan alleen maar boeken lezen, films kijken, gewoon aanwezig zijn en kerst en oud en nieuw vieren.
Die tijd was goed. Daarna kreeg ik zin om dingen te ondernemen. 4 weken lang heb ik heel veel mensen ontmoet en gesproken.
Toen ik net in Nederland was, was mijn gebed; dat de Heer me vrede zou geven als ik weer in Nederland moest zijn, of nieuwe energie, kracht en liefde als ik verder zou mogen op Curaçao.
Ik ervaar sterk dat ik het laatst kreeg. Ik had echt weer zin om terug te gaan naar Curaçao.
Heel dankbaar kijk ik terug op deze heerlijke winter die ik in Nederland mocht hebben. Een hele fijne tijd met familie gehad. Het is zo waardevol en een rijke zegen om te weten dat je familie hebt die je liefhebben. Het doet dan altijd weer pijn om afscheid te nemen en nu weer te ervaren dat ze ver weg zijn. Maar in m'n hart zijn jullie dichtbij.
Ik zie het als een zegen dat ik zo'n fijne familie en grote vriendenkring heb. Van daaruit en boven alles vanuit Gods liefde, mag ik hier uitdelen aan een ieder die die liefde moet missen!

Ik ben heel dankbaar voor de vele mensen die voor mij bidden. Tijdens mijn verblijf mocht ik ervaren dat er veel mensen zijn die meeleven en meebidden. Dat is ontzettend bemoedigend.

Vanuit de rust, bemoedigt, versterkt en weer met nieuwe liefde, pak ik hier m'n taak weer op. Er zijn nog veel dingen te regelen. Maar de Heer is deuren aan het openen. En dat is geweldig om mee te maken. Ik wil er zijn voor de tieners van Curaçao en ik bid dat zij Gods liefde door mij en anderen heen mogen zien! 

Weer terug op Curacao!

Ook 2 maanden in Nederland vliegen om en zo kwam het moment dat ik terug zou gaan vliegen snel dichtbij. Helaas kreeg ik de laaste 2 dagen nog last van buikgriep. Heel vervelend, maar toch was het fijn weer even vertroeteld te worden door je moeder en lekker benenden op de bank ziek kon zijn. Thanks ma!

Gelukkig ging het woensdag weer stukken beter en vloog met alle vele kilo's bagage weer terug naar Curacao. Een hele lange vlucht. 10,5 uur gevlogen, we hadden tegenwind. Maar dan zet je weer voet op dit heerlijke warme eiland. Vrienden stonden me al op te wachten. Daar nog gegeten en op naar Banda'bou, de plaats waar ik woon. Bij andere vrienden de sleutel opgehaald, en dan rijdt je naar je eigen huis.

Heerlijk om weer thuis te zijn? Ja, lekker weer m'n eigen plekje en eigen spulletjes. Maar oww wat is het hier ontzettend stil. Het was toch echt wel gezellig bij m'n ouders en 2 broers thuis, veel aanloop. Tja dan is het nu weer erg stil en rustig en dus 's avonds niet meer gezellig samen met broerlief voor de tv. Of gezellig met z'n allen eten. (dat doe ik dus nu nog bij vrienden).

Vorige keer kon ik me gelijk weer op m'n werk en de tieners storten, dat is nu even anders. Ja ik ga verder met de tieners, maar er moeten nog een aantal dingen geregeld en besproken worden. Ik hoop zeer binnenkort hierover meer te schrijven in o.a. een nieuwsbrief. Maar op dit moment is m'n computer stuk, dus kan ik nog niet veel doen. Jullie horen binnenkort van mij!

De liefde van de Vader!

Ergens in een boekje lees ik over Gods geweldige liefde en genade: "Tijdens de ministry-tijd in onze gemeente liet God zijn genadige aanwezigheid duidelijk zien aan de mensen die genezing nodig hadden. Terwijl Hij hen diep aanraakte met zijn bewogenheid, huilden veel mensen van opluchting. Ook vrouwen baden voor anderen, want bij het uitdelen van genade is er geen onderscheid tussen mannen en vrouwen. En wie zou kinderen kunnen tegenhouden die naar voren renden om bij hun ouders te zijn die aangeraakt waren door Gods liefde?".

In het boekje ging het om iemand die kritiek uitte over deze minstry-tijd. Antwoord van de schrijver was: "Genade heeft een hogere prioriteit voor ons dan een starre gedragsregel".

Toen ik dit las, kreeg ik een enorm verlangen om hierbij te zijn. Het is zo heerlijk om in een ruimte te zijn, waar Gods geest is. Waar mensen huilen en al hun emoties bij de Vader kunnen brengen! Waar mensen vrijgezet worden door Gods liefde en genade! God kan zo ontzettend veel meer doen, dan welke beste hulpverlener dan ook.

Nee ik heb geen hekel aan hulpverleners, of wie dan ook, maar ik zie steeds vaker om me heen dat mensen alleen werkelijke genezing ontvangen wanneer God's Heilige Geest werkt door de persoon die een ander wil helpen!  Zo vaak denken wij mensen dat we er weet ik het wat allemaal voor moeten doen, voor God door ons heen werkt. Maar ik geloof dat wanneer wij ons uitstrekken naar God in ons leven, Hij hoe dan ook in situatie's door ons heen gaat werken. Daar hoeven niet altijd enorme bidstonden aan vooraf te gaan.

Ik ben zo vaak bang om het verkeerde te zeggen of dingen te zeggen die nergens op slaan, maar de bijbel leert ons dat wij een Geest van kracht en liefde hebben gekregen en niet een Geest van angst. In angst is immers geen liefde?!   Soms hoor ik van mensen terug dat ik ze bemoedigde of precies bad datgene wat ze nodig hadden. Maar ik was me dan nergens van bewust, wist zelfs niet meer wat ik gebeden had. Dat is, geloof ik, Gods Heilige Geest die door ons allemaal heen wil werken! Moet je speciaal zijn voor die Heilige Geest? Of iets speciaals doen? Zoveel bidden en bijbellezen? Nee, alleen maar ons er naar uitstrekken! En het mooie is, we zijn al speciaal! In Gods ogen zijn we allemaal zo ontzettend speciaal en bijzonder! Ja jij ook!

De zegen van genezing en bevrijding!

Opnieuw een email van David Sorensen:

"Beste lezers, er is een rijke zegen die ik jullie echt niet wil onthouden. Zoals alles bij God is het iets waar mensen diverse meningen over hebben. Maar ik wil het toch gewoon simpel delen, omdat het voor mij zo'n bron van bemoediging is. Gisteren zijn Renate en ik met onze kindjes naar een wonderendienst geweest bij Jan Zijlstra (te Leiderdorp). Ik weet dat er veel charlatans op gebied van gebedsgenezing rondlopen en dat er soms heel wat show en podium-gerichtheid is bij dit soort zaken. Dus ik was een beetje voorzichtig. Maar ik heb er zo intens van genoten. De lieflijke en sterke tegenwoordigheid van de Heer was zo heerlijk.

De eenvoud, rust en oprechtheid waarmee Jan Zijlstra het woord predikte, mensen op Jezus Christus wijst en de zieken de handen oplegt is verfrissend. Wat me opvalt is de Bijbelse manier van 'bidden' die Jan gebruikt: HIJ BIDT HELEMAAL NIET! HIJ BEVEELT GENEZING.  Net zoals Jezus Christus deed en zoals de apostelen deden. 'Jezus zeide tot hem:

Sta op, neem uw matras op en wandel.'(Johannes 5:8)

'En Petrus zeide tot hem: Eneas, Jezus Christus geneest u; sta op en maak zelf uw bed op. En hij stond onmiddellijk op.'(Handelingen 9:34)

Nergens, nergens, nergens in heel het Nieuwe Testament zie je dat de Heer Jezus of de apostelen, bij het genezen van een zieke of bezetene tot de Vader smeekten of God die persoon alsjebliiieeeffft zou willen genezen. PLEASE???? Niks van. Jezus sprak de ziekte en de demonen streng toe of legde gewoon zijn handen op en de kracht van de heilige Geest deed het werk.

'En hij ging aan het hoofdeinde staan en bestrafte de koorts en deze verliet haar. Onmiddellijk stond zij op en diende hen.'(Lucas 4:39)

Dat heb ik echt geleerd en ik zie het ook bij Jan. Heel eenvoudig, zonder show, legt hij urenlang de handen op bij honderden mensen. En zoveel mensen ontvangen genezing. Ik ben nu enkele boeken van hem aan het lezen,en het verbaast me hoeveel indrukwekkende getuigenissen van zeer wonderbare genezingen er in zijn boeken staan. Jan schrijft heel eenvoudig, zodat de meest simpele mens het kan begrijpen.

Als een echte evangelist wijst hij constant op Jezus en de Vader als bron van herstel en verlossing. Hij zegt ook regelmatig: 'Ik heb nog nooit iemand genezen. Het is JEZUS CHRISTUS die geneest.' In zijn boekje 'Kanalen van genezing' (dat ik aan het lezen ben) beschrijft hij hoe het ook vaak Gods aanwezigheid is in een samenkomst die mensen geneest. Ik vind het geweldig om te zien hoe zo'n man heel toegewijd aan de Heer Jezus Christus zijn hele leven inzet voor de verlorenen en gebrokenen en gebondenen, om hen de kracht van de Grote Verlosser en Machtige Redder te laten ontvangen.

Sinds enkele jaren heeft Jan Zijlstra een prachtig gebouw aan de snelweg, heel opvallend, een sterk getuigenis voor heel het land, dat er een God is die geneest,vergeeft, bevrijdt, herstelt en leven geeft. Er was veel kritiek toen Jan met de bouw van zijn gebouw startte, omdat er zoveel geld voor nodig was. Maar ik denk altijd: ons land BARST van de megagrote gebouwen die worden gebruikt voor zonde, goddeloosheid en perversie, allemaal dingen die ZIEK MAKEN en die DOOD VERSPREIDEN!!! Is het dan verkeerd als er eens een groot gebouw staatwaar tienduizenden mensen GENEZING en BEVRIJDING en LEVEN van Jezus Christus kunnen ontvangen? Nee toch? We zijn als christen soms zo negatief en veroordelend en kritisch en beseffen helemaal niet dat het soms Jezus Christus ZELF is die we aan het bestrijden zijn, met onze tong.

Natuurlijk mag een gebouw niet ons doel of onze afgod zijn, want dat gebeurt ook, dat mensen bijvoorbeeld denken: wij zijn pas een kerk als we een gebouw hebben. Neen. MENSEN ZIJN DE KERK en ze komen samen, ofwel in huizen of in grotere gebouwen. Je gaat niet naar de kerk, de Bijbel laat zien dat de gelovigen, wij dus, DE KERK ZIJN. Stenen zijn niet de kerk, mensen zijn de kerk. En waar die mensen zijn, daar is de kerk zichtbaar. Het verafgoden en najagen van sjieke gebouwen kan dus wel een zonde zijn. Maar het kan ook een enorme zegen zijn, voor vele duizenden mensen.

En bij Jan zie ik dat. Het staat er als een getuigenis dat er in deze tijd duizenden bereid waren om reusachtige geldbedragen op te offeren, om met zijn allen het goede nieuws van Jezus onze verlosser bekend te maken.

De zaal was gisteren ook PROPVOL. Wat een nood, zoveel mensen die lijden onder ziekte, die als een gevangenis of een ketting is. Als je zelf genezing nodig hebt, ga dan zo vaak je kunt naar de genezingsdiensten bij Jan Zijlstra. Waarom daarheen gaan? Omdat God door alle eeuwen heen laat zien dat er plaatsen zijn die HIJ ZELF UITKIESTwaar Hij een bron van genezing uitstort. Als er anderen in je omgeving zijn die voor je bidden enje geneest, prijs God! Dat is Gods wil!Dat je geneest en herstelt. Het maakt niet uitdoor wie of waar. Maar als de genezing er nog niet is gekomen, leg dan je angsten, je trots en je vooroordelen af en laat de genezing van Jezus Christus tot je komen, door naar een plaats te gaan waar Gods genezing stroomt.

GOD IS EEN GENEZER. Jezus deed bijna niets anders dan overal waar Hij kwam iedereen genezen.

'Hij dreef de geesten uit met zijn woord en die ernstig ongesteld waren genas Hij allen.'(Mattheus 8:16) 'En vele scharen volgden Hem en Hij genas hen daar.'(Mattheus 19:2)

'En de gehele schare trachtte Hem aan te raken, omdat er kracht van Hem uitging en Hij allen genas.'(Lucas 6:19)

Nergens staat er in de Bijbel ook maar 1 voorbeeld van een zieke die tot Jezus kwam en die niet genezen werd. De enige plaats waar Jezus wel WILDE genezen, maar niet veel kon doen, was zijn geboorteplaats omdat NIEMAND IN HEM GELOOFDE! Dat de zieken ook vandaag niet allemaal genezen ligt aan ons, niet aan God. Maar Gods wil is duidelijk.

'Here, indien Gij wilt, kunt Gij mij reinigen. En Hij strekte de hand uit en raakte hem aan en zeide: Ik wil het, word rein. En terstond werd hij rein van zijn melaatsheid.'(Mattheus 8:2-4) J

ezus DEED DE WIL VAN DE VADER. Door wat Hij zei en deed toonde Hij ons het hart van de hemelse VADER!! 'Wie mij heeft gezien, heeft de Vader gezien.'(Johannes 14:9)

Laat je dus niet langer tegenhouden. Er kan soms heel veel strijd in je hart en in je omgeving zijn, als je naar een dienst zoals bij Jan Zijlstra wilt gaan. Maar geef het niet op. HET IS VEEL BELANGRIJKER DAT JIJ GENEEST dan dat je een slaafje van negatieve kritiek bent.

Voor alle duidelijkheid: ik wil niet Jan Zijlstra gaan verhogen op een verkeerde manier. Ik wil gewoon de grote zegen delen die ik gisteren heb geproefd. Ik vind het afschuwelijk hoeveel verkeerde kritiek er over dit soort mensen wordt verspreid, JUIST DOOR CHRISTENEN! Dat is zo erg. Het is echt het leger van God dat zich meer bezighoudt met ZICHZELF EN ELKAAR aan te vallen, dan de vijand. Jan is voor mij een voorbeeld. Ik wil ook een krachtig kanaal van genezing zijn. God heeft al diverse mensen door ons gebed genezen, maar ik wil het veel meer. Als je naar dit soort plaatsen gaat, wordt je geloof en verlangen om zelf een kanaal van God te worden, echt versterkt. Kijk niet naar de dingen die je eventueel kunnen ergeren. Het zijn mensen, het is een menselijke context. Overal zijn er dingen die anders en beter kunnen. Maar het hart van de man is goed. Dat zie ik en daar ben ik dankbaar om.

Durf dus door je angsten heen breken en ga eens (of vaak) naar DE LEVENSSTROOM en neem zieke mensen mee. Soms moeten we gewoon God DE KANS geven om te genezen. Door onze angst voor het verkeerde houden we zelf zo vaak God tegen. Maar doe het gewoon. En als je niet meteen geneest, BLIJF GAAN! VOLHARD! God is je genezer.

'Ik, de HERE, ben uw Heelmeester.'(Exodus 15:24)

Ik bid van harte dat velen, velen, velen die dit lezen een kanaal van grote genezing en bevrijding zullen worden, want dan zijn we een dienaar van Jezus Christus. Hij zei tegen ons: 'Het werk dat mijn Vader mij te doen heeft gegeven, en dat ik ook doe, getuigt ervan dat de Vader mij gezonden heeft.'(Johannes 5:36)

En Hij zei: 'Zoals de Vader mij gezonden heeft, zo zend ik jullie.' (Johannes 20:21)

'Ga op weg en verkondig: “Het koninkrijk van de hemel is nabij.”Geneest zieken, wekt doden op, reinigt melaatsen, drijft boze geesten uit. Om niet hebt gij het ontvangen, geeft het om niet.'(Mattheus 10:7, 8)

Dat is Gods wil. Doe het en laat je herstellen. Ziekte is een gevangenis die de satan in deze wereld heeft gebracht, door de zonde van de mens. God heeft ziekte niet geschapen. Het is een vloek van deze wereld. Daarom ging Jezus Christus rond en genas Hij overal de zieken. 'Als een weldoener ging hij rond: hij genas allen die in de macht van de duivel waren, want God was met hem.'(Handelingen 10:38)

Nu is Hij nog net zo begaan met zieke mensen en wil Hij bevrijden. Wil jij het ook?

Veel zegen! David Sorensen

Real Lifehttp://www.real-life.nl --- DIT IS DE WEBSITE VAN DE LEVENSSTROOM:http://www.levensstroom.nl Hier vind je enkele boeken van Jan Zijlstra: http://www.life-shop.nl/index.php?

Nederland

Inmiddels woon ik 5,5 jaar in Curacao. Dit is de 4e keer dat ik terug ben en elke keer zie ik Nederland veranderen of kijk ik met andere ogen naar Nederland! Zo was vroeger in mijn ogen Nederland het perfecte land, daar woonde ik immers en was ik geboren!?  Dan komt de tijd, dat je weet dat dat geen waarheid is, maar ervaren doe je het eigenlijk nog niet. En dan zomaar ineens stap je in een andere wereld, niet voor een vakantie, maar voor lange tijd, zo lang zelfs dat het uiteindelijk jouw wereld wordt. Veel mensen denken dat Curacao, nog redelijk Nederlands is, niets is minder waar. Curacao heeft zijn geheel eigen cultuur! Curacao heeft z'n mooie en slechte kanten, positief en negatief. Ach...zoals elk land. Relaxed, warm, eten, wat vandaag niet komt, komt morgen wel, te laat op afspraken, niemand die zich daar druk om maakt, altijd zon, armoede,  engels/spaans/nederlands/papiamentu, karnaval, feesten. Zo een aantal woorden die bij Curacao horen.

Dan ineens sta je weer in Nederland, leef je inmiddels alweer 6 weken in Nl. Afspraak is afspraak, (voor mij soms wat lastig) een keer langskomen? even de agenda trekken (ja over 3 weken ergens......) Voor mijn gevoel moet ik soms rennen om mensen bij te houden. (iedereen loopt hier zo hard.....?) Mensen lijken altijd haast te hebben. Goed georganiseerd, ergens heel fijn, maar soms zo beklemmend.

Wat mij opvalt? Dat Nederland ontzettend, maar dan ook ontzettend georganiseerd is. Ergens heel goed, dat geloof ik zeker. Maar is er nog wel iets, wat zonder organisatie kan, zomaar een spontane aktie, zomaar iets doen omdat m'n hart het ingeeft? Naar mijn gevoel moet alles controleerbaar zijn.

Nogmaals......dat is in heel veel gevallen heel positief, goed en nodig. Maar ik mis soms het hart. Waar is de passie? Ik zie mensen met passie iets willen opzetten, maar dan komen daar alle wetten kijken en wordt het moeilijk, soms heel moeilijk.

Ik wil dit niet als lerend ofzo overbrengen, het is iets wat me opvalt, wat naar voren komt in verschillende gesprekken, dan vraag ik mij af, waar wil Nederland heen? Is er nog wel werkelijk tijd en ruimte voor gewoon simpele naastenliefde?

Gelukkig kan ik als antwoord daarop een volmondig ja geven, want ik ervaar nog steeds een heleboel lieve mensen om me heen die anderen werkelijk liefhebben. Maar toch ligt het op m'n hart om te schrijven. Dit is net zo goed voor mijzelf als ieder ander. Laten we bidden dat Jezus in al ons doen, altijd voorop staat. Dat wat we doen, we doen uit passie en liefde voor hem. Dan zullen anderen Hem werkelijk gaan zien, dat kan niet anders!

Nog een kleine 2 weken!

Tijd voor een nieuw bericht! Nog een kleine 2 weken en ik vlieg weer terug naar Curacao! Ja inderdaad ik ben aan het aftellen! Ik heb echt weer zin om terug te gaan! Is het hier niet goed? O zeker wel, het is heerlijk weer even je familie dichtbij! Heerlijk om weer even overal heen te kunnen rijden, veel mensen te spreken. Ik geniet zeker wel, zelfs van het oerhollandse winterweer. Maar m'n hart ligt op Curacao. Hoe dat komt? Weet ik niet, niet uit te leggen, maar ik besef dat ik geniet en houd van het leven op Curacao. Ik voel me daar thuis, m'n hart gaat uit naar de jongeren daar. Ja ik zie hier in Nl ook genoeg problemen om me heen, ik geloof zeer zeker dat ik ook hier iets kan betekenen. En o ja hoor, ik zou ook hier wel weer kunnen wennen. Maar iets, en ik geloof dat dat de Heer is, trekt me naar Curacao.

Veel mensen vragen of ik al helemaal duidelijk heb hoe ik verder zal gaan. Binnenkort in een nieuwsbrief hoop ik wat meer te kunnen vertellen. Maar op dit moment is het nog niet geheel duidelijk. Daar mogen jullie zeker voor bidden. Maar ik vertrouw erop dat wanneer de Heer ons iets op ons hart ligt, Hij ook diegene is die voor ons een weg zal banen! In deze periode ervaar ik de Heer heel sterk bij mij. Als ik terugkijk zie en weet ik dat er geen enkel moment in mijn leven is geweest dat de Heer niet bij mij was! Geweldig, Hij is er gewoon altijd! En Hij zorgt zo onwijs goed voor Zijn kinderen!

Gods grote helden!

Onderstaande tekst wil ik graag met jullie delen. David Sorensen schrijft regelmatig brieven die via internet verstuurd worden, via hun website kan je je aanmelden om ook regelmatig deze brieven in de mailbox te krijgen. Voor mij zijn deze brieven al zo vaak een woord van bemoediging en kracht geweest. Zo ook onderstaande brief. Zo vaak zien we op naar die sprekers, voorgangers, gospelartiesten die op het podium staan en helemaal vol van God zijn. Maar laten we eerlijk zijn dat zijn er maar een paar. Gelukkig ziet God niet alleen hun, maar zijn juist de in onze ogen misschien "gewone" mensen Gods grote helden. U, jij en ik zijn Gods grote helden! Super toch!

"Er was een tijd dat ik teveel opkeek naar de mannen en vrouwen
op het podium. 'De grote mannen en vrouwen van God'
zoals ze overal genoemd worden. Zij waren het helemaal.
Zij hadden zoveel wonderen en zij stonden zo dicht bij God,
leek het althans.

De laatste jaren is God echter druk bezig geweest
om mijn kijk diepgaand te veranderen.

Nu zie ik mannen en vrouwen van God, de ware geloofshelden, op heel andere plaatsen.

Bijvoorbeeld de moeders die zich met hart en ziel
inzetten voor de kinderen. De vaders die hun hart
en hun leven zuiver houden en die zich geven
aan hun gezin, om hen gezond te bewaren.

De mensen die zonder dat iemand het ziet,
het goede doen, op heel onopvallende manieren.

De dienaars die echt het goede doen,
zonder dat iemand het ziet.
Zonder dat er iemand voor hen applaudiseert.
Zonder dat ze op een podium staan.
Zonder dat er een grote geldophaling
voor hen gedaan wordt.

Zonder dat ze in het schijnwerpers staan.

Er zijn natuurlijk ook echte helden van God
die af en toe op een podium staan en die spreken
voor grote groepen mensen. Maar dat is dan alleen
omdat ze achter de schermen, in het verborgene
juist zo oprecht God dienen, in de meest gewone dingen.

Ik wil eens de aandacht richten op
al die gewone mensen, die nooit op christelijke TV komen,
die nooit een grote conferentie houden,
die nooit in een magazine worden gezet,
die geen boeken schrijven en die geen massa's verzamelen
rond hun charisma.

B I J B E L C I T A A T 'Wie in mijn naam dit kind opneemt, neemt mij op,’ zei hij, ‘en wie mij opneemt, neemt hem op die mij gezonden heeft. Want de minste van jullie, die is de belangrijkste.’ (Liukas 9:48)

Mensen die niemand ooit echt ziet,
maar die in het kleine, het verborgene het goede doen,
naar de gewone mensen toe.

De verpleegster die zich met al haar kracht geeft
om die zieke mensen te helpen,
al lijkt het soms zo zinloos.

De oma die in stilte aanhoudend voorbede doet
voor haar geliefde kinderen en kleinkinderen...

De leerkracht die zich met hart en ziel inzet
om kinderen gezond voor te bereiden op het grote leven.

Er zijn zoveel voorbeelden...

Gods grote helden zijn vaak heel onzichtbaar.

Ik ben gaan zien de laatste jaren dat de grote helden
die ik altijd op het podium zag, soms helemaal
niet zo zuiver en zo oprecht waren als ze leken.

Ze kregen zoveel applaus, ze waren zo geprezen
en ze hadden zoveel uitstraling.
De grote woorden schoten als bliksems uit hun mond,
woorden over de grote daden van God.
Heel indrukwekkend en vol van kracht.

Maar grootheid in Gods ogen ligt niet in wat er
te zien en te horen is onder de grote schijnwerpers.
Dat is wat God alleen ziet, in het verborgene, het kleine.

Zonder dat mensen het zien.

Ik wil die mensen die echt God willen dienen,
met vallen en opstaan, in de strijd van het leven,
met pijn en verdriet, met vragen die ze
niet beantwoord krijgen, die soms niet eens weten
of God echt om hen geeft, die mensen wil ik eren.

Want zij zijn zo kostbaar.
En ze weten het vaak niet.

En heel wat grote mannen en vrouwen van God
die altijd op de voorgrond staan, kunnen nog veel leren
van deze gewone, onbekende, kleine mensen.

Want God is vaak heel erg groot in hetgeen voor de mensen zo klein en onaantrekkelijk lijkt.

God ziet het hart aan.

En Hij ziet veel grootsheid bij veel kleine mensen.
Zij zijn de grootsten in zijn koninkrijk,
zei Jezus.

Laten we dat altijd beseffen en zelf de liefde
en waardering geven aan hen die in Gods ogen
de grootsten zijn.

De kleinsten...

B I J B E L C I T A A T 'Geloof mij, een groter mens dan Johannes de Doper heeft er nooit geleefd. Toch is de geringste in het hemelse koninkrijk groter dan hij.' (Mattheus 11:11)

B I J B E L C I T A A T 'Op de dag van het oordeel zullen velen tegen mij zeggen: Heer! Heer! In uw naam hebben wij toch geprofeteerd, in uw naam hebben wij demonen uitgedreven en veel wonderen gedaan. En dan zal ik hun openlijk zeggen: Ik heb u nooit gekend; verdwijn uit mijn ogen, boosdoeners.’ (Mattheus 7:22, 23)

David Sorensen
REAL LIFE - God is zoveel mooier dan je denkt!"
http://www.real-life.nl

Soms......

Soms, zomaar open je je mail en staan daar net de teksten die je zo enorm bemoedigen. Dat kan toch enkel en alleen Gods enorme trouw en Zijn liefde zijn!

Wie op Hem vertrouwen,
omringt Hij met liefde.
(psalm 32:10)

Ik maak er geen geheim van:
U bent goed en betrouwbaar,
liefdevol en trouw,
U brengt uitkomst.
(psalm 40:11)

Bergen zullen wijken, heuvels wankelen,
maar onwrikbaar is mijn liefde voor jou,
onwankelbaar mijn belofte
van vrede en vriendschap.
(jesaja 54:10)

Heer, uw liefde reikt tot in de hemel,
uw trouw tot de wolken.
De redding en het herstel dat u brengt
is onmetelijk als de hoogste bergen;
de uitspraken die U doet,
zijn onpeilbaar als de diepe oceaan.
U bevrijdt mens en dier;
uw liefde God is zo kostbaar,
onder uw vleugels zijn wij veilig,
wij, zwakke mensen.
(psalm 36:6,7)

Uw liefde houd ik steeds voor ogen;
overtuigd van uw trouw ga ik door het leven.
(psalm 26:3)

Toch zal ik mij verheugen in de Here!

Wat een heerlijk winterweer tref ik, de vooruitzichten zijn wat dat betreft goed. Het lijkt erop dat ik binnenkort m'n schaatsen bij de slijper kan brengen en het ijs mag uitproberen! Ik heb er al helemaal zin in! (hopelijk kan ik het nog......, laatste keer is toch wel 6 jaar geleden, maar zoiets verleer je toch niet?).  Maar goed voor die sneeuw en dat schaatsen ben ik niet naar Nederland gekomen, al geniet ik er wel van en vind ik het een leuke bijkomstigheid.

Inmiddels ben ik alweer 3 weken in Nederland! De tijd gaat ontzettend snel, normaal gesproken zou ik me nu alweer gaan voorbereiden op m'n terugreis naar Curacao, (nooit langer gebleven dan 3,5 week). Nu dus nog een kleine 5 weken hier, wat ik wel even prima vind. Mis ik Curacao? Af en toe, niet zozeer het eiland, maar de mensen. Met regelmaat komen toch wel de tieners in gedachten, met kerst vooral ook een paar familie's waar ik regelmatig kom en natuurlijk de vrienden. Met kerst weer even bij je eigen familie zijn, was ook wel weer heel fijn.

Wat doe ik zoal deze dagen? Niet bijzonder veel en toch weer wel. Ik lees ontzettend veel, breng heel wat uurtjes bij m'n moeder aan de keukentafel door. 's avonds gezellig met broerlief voor de tv, al verschillende mooie films gezien. Kortom lekker ontspannen! Voor kerst het een en ander gebakken en gekookt, want m'n moeder had de hele familie uitgenodigd. Af en toe wandel ik (hond uitlaten).

Maar nu begin ik te merken dat ik dit zat begin te worden. Ik wil weer wat gaan doen. Inmiddels staan er al heel wat afspraken voor januari, vrienden bezoeken, die ik al lange tijd niet gezien heb. Verder een aantal gesprekken waarin ik verder hoop te komen, met de vraag hoe ik verder moet?  Dit is me nog steeds niet helder, maar in m'n hoofd beginnen ideeen wel wat vastere vormen te krijgen. Lekker vaag voor jullie, ik kan wel van alles opschrijven, maar dat heeft geen zin, want het kan nog werkelijk alle kanten op gaan. 

Al zou de vijgenboom niet bloeien en de wijnstok geen druiven opleveren, al zou de oogste van de olijfboom teleurstellen en de akker geen voedsel geven, al zouden alle schapen uit de schaapskooi verdwenen zijn en geen runderen meer in de stal staan, toch zal ik mij verheugen in de Here en juichen over God die mij redt! De oppermachtige Here is mijn kracht, Hij maakt mij lichtvoetig als een hert en brengt mij veilig over de bergen.

Deze tekst vind ik geweldig! Als dus werkelijk alles tegen zou zitten, alles wordt je ontnomen, toch zal ik mij verheugen in de Here en juichen over God die mij redt!  het houdt mij wel bezig deze tekst. Alles lijkt even vrij onzeker, en zo vaak zijn er zoveel vragen (ik denk dat iedereen dat wel herkent), soms zijn dingen zo moeilijk en toch mogen we ons verheugen in de Here. En elke keer zie ik ook, als ik me slecht, rot of negatief voel en ik lees over de Heer of ik zing een lied, of wat dan ook, dan lijkt m'n stemming ook te veranderen! Hij is het die me redt, Hij is het die kracht geeft, Hij zal mij (ons) veilig over de bergen brengen! Wat een belofte! En daar houd ik dan ook aan vast!

sneeuwfoto's!

Er ligt al zo'n 20 cm sneeuw, en ze verwachten nog meer! Wat een oerhollands weer, ik wist niet dat dat zo heerlijk is! Al heb ik het wel koud nu!

 

Een witte wereld........

Donderdagochtend doe ik m'n gordijnen open en m'n oog ziet, wat ik al hoopte te zien! Een geweldig mooie witte wereld! Niets is mooier dan dat! Dank U Heer! Nog geen 2 dagen in Nederland of het vriest, en nog geen week in Nl en de wereld is wit. Na 6 jaar geen winter meer gehad, ineens weer volop winter en ik geniet ervan! Het leek me maar niets, die kou, die grijze lucht. Tot nu toe vind ik het even heerlijk!

Niet bij elke stap die je zet, klotsende oksels hebben. Gezellig weer om binnen te zitten. Voor nu vind ik het even prima die winter!

Hoe gaat het verder? Tja, lastig om te zeggen. Ik vind het lastig om even niet te kunnen zien hoe de toekomst eruit gaat zien. Nou weet je dat natuurlijk nooit. Maar goed je weet waar je mee bezig bent. Dat vind ik nu erg lastig, niet te zien, niet te weten hoe ik verder moet. Al komt nu weer steeds meer het vertrouwen dat het goed gaat komen. Binnenkort zal ik het weten welke stappen ik moet gaan zetten!

Max Lucado zegt: "Als je moeilijke beslissingen moet nemen, ga dan te werk met vasthoudend en vastberaden gebed, en laat je denken bepaald worden door Gods Woord."

Psalm 17: 6 zegt: "Ik roep tot U om hulp, want U geeft mij antwoord. Wil mij horen, God, luister naar mijn spreken."

Daar wil ik dan ook mijn vertrouwen op stellen, op Hem! Hij zal antwoord geven! God is tot nog toe bij mij geweest, en ik weet zeker dat Hij ook nu mij niet verlaten zal!

Psalm 84:11, "Want God, de Heer, is een zon en een schild. Genade en glorie schenkt de Heer, Zijn weldaden weigert Hij niet aan wie onbevangen op weg gaan."

Wat wilt U me zeggen Heer?

Vandaag ontving ik deze bemoedigende woorden van Real life, David Sorensen

(www.real-life.nl)

Het zijn woorden die de Heer tot David sprak, hij had het een aantal erg moeilijk, hij stuurde deze mail door, en op mijn beurt zet ik het op mijn blog, omdat ik werd bemoedigd door deze woorden en ook jou hiermee weer wil bemoedigen!

"Wat wilt U me zeggen Heer?

Dat je niet bang hoeft te zijn.
Ik ben toch je Vader?
Ik heb je altijd geholpen.
Ik heb het GOEDE met je voor.
Dus wees niet bang.
De deur naar de duisternis is gesloten.
Dat heb ik al vaak gezegd.
Het is dicht.
JIJ BENT VAN MIJ.
Je bent MIJN KIND.
Mijn geliefde.
Mijn beminde kind.
Ik hou van je.
Ik hou veel van je.
Meer dan je beseft
Zoveel meer dan je weet.
Dus heb geen schrik voor de dag van morgen.
Heb geen schrik voor de duisternis.

Ik ben je God.
Ik ben je Vader.
Ik ben je HEER.
Ik heb je in mijn armen.

Wat wilt U nog tegen me zeggen Heer?

Je bent zo geliefd.
Ik heb je zo vast in mijn armen.
Je zult niet vallen hoor.
Je bent geborgen in MIJ.
Je toekomst ligt vast in Mij.
In mijn liefde.
In mijn handen.
In mijn grootheid.
Je bent van MIJ.
Mijn kind ben je.
Van niemand anders.
Je hebt al vaak gemerkt dat Ik er was,
als je bang was.
Ik heb je al vaak getoond hoe groot IK ben.
Hoe GOED Ik ben.
Hoeveel Ik van je hou.
Denk niet dat je gaat vallen.
Je zult niet vallen.
Je zult groeien IN MIJ.
In mijn liefde en goedheid.
Je zult leren hoe TROUW IK ben.
Hoe groot Ik ben.
Hoe GOED Ik ben.
Je bent mijn geliefde kind.
De beminde van Mijn hart.
Ik wil jou.
Ik heb je bedoeld.
Ik heb een PLAN met je leven.
Denk niet dat je hier bent
zomaar zonder bedoeling.
Ik heb je bedoeld mijn kind.
Ik heb je geroepen om MIJN WOORDEN te spreken
en je zult Mijn woorden spreken.
Ik heb je geroepen om MIJN INSTRUMENT te zijn.
Mijn geliefde. Mijn beminde.
Mijn straal van liefde.
Ik heb zoveel liefde voor je.
Ik heb je zo geborgen in Mij
Denk niet dat Ik je zal laten vallen.
Denk niet dat Ik je zal laten zitten.
Ik zal je niet in de steek laten.
Ik zal je niet laten zitten.

Ik HEB JE VAST!
In mijn handen van liefde, trouw,
zorg en goedheid.
Denk je dat Ik er niet ben voor je.
IK BEN ER ALTIJD VOOR JOU!!!
ALTIJD.
Elke dag opnieuw.
Elke seconde help Ik je.
Ik spreek tot je en Ik laat je zien
dat Ik je God ben.

Je beminde Vader.
Je geliefde Heer.
Je grote God.

(Van de hemelse Vader en de Heer Jezus)

In Nederland!

En daar zit ik nu, met beide benen op Hollandse bodem. Dikke trui aan, sjaal om, pantoffels aan. Als ik buiten ben voel ik me net zo'n michelin mannetje met m'n dikke winterjas aan, ik kan me nog net genoeg bewegen om m'n fiets in beweging te krijgen. Ja ik heb alweer gefietst! En ik kan het nog steeds. M'n moeder twijfelde even, maar het ging prima!

De vliegreis ging echt prima. Ik was echt heel relaxed, vaak ben ik toch wel soort van zenuwachtig, maar ik had dit keer echt nergens last van. K'heb helaas niet geslapen in het vliegtuig, maar toch ging de tijd ontzettend snel. Toen ik dacht dat het een uurtje of 4 zou zijn, bleek het al 6.15 uur te zijn, kregen we  alweer eten en stonden we binnen 2 uurtjes aan de grond!

Rond een uur of 9.15 uur had ik m'n koffer en kon ik naar buiten, daar stonden allebei m'n ouders en Esther te wachten! Geweldig!

Hier voelt het wel weer normaal, alsof je nooit ben weggeweest. En toch ook weer wel. Het leven hier is anders. Het is aan de ene kant het oude vertrouwde en aan de andere kant toch ook weer vreemd.  Beetje lastig uit te leggen hoe ik het ervaar. Het is goed om hier te zijn, maar toch is het anders dan m'n leventje op Curacao (logisch) dat maakt dat ik toch wel weer moet wennen.

Ik houd jullie op de hoogte. Het is in elk geval goed en leuk om de family weer te zien, gisteren met z'n allen gezellig gegeten! M'n zusjes nieuwe huis gezien! Leuk!

Nederland

Ja jullie lezen het goed, “Nederland”.

Vrijdag 11 december hoop ik om 08.00 uur te landen in Nl!

Hoe dat zo? Lang verhaal. In m’n nieuwsbrief leg ik het kort uit.

Verder..... Het lijkt me nu even het beste om een poosje in Nl te zijn.

Even tot rust komen, kerst vieren in de kou en het belangrijkste met familie!

Me bezinnen hoe ik verder moet met het tienerwerk en of het daadwerkelijk nog dit is, wat ik mag doen.

Ik zie er naar uit om een poosje in Nl te zijn.

Op woensdag 3 februari hoop ik weer terug te vliegen.

2 lekke banden.....

Samen met een vriendin rijd ik in m'n blauwe auto op weg naar de stad. Opeens begint het stuur te trillen en rijd ik niet lekker meer. Gelukkig heb ik gelijk door dat het om een lekke band gaat. (tja wat wil je, ik ben ervaringsdeskundige wat betreft lekke auto banden). Goed ik stop de auto langs de kant van de weg, ben zeer blij dat ik zelf banden kan wisselen, dus zie het even als een lastig oponthoud, maar meer ook niet.
Vol goede moed open ik de kofferbak om m'n reserve band en de andere spullen te pakken. Ik pak die band zet em op de grond en ja hoor..... deze band is gewoon helemaal zacht. hum...... dat betekent dat ik geen band meer heb en ik dus verder moet met 3 banden. Dat gaat dus niet.
Ok.... staan we dan, 2 vrouwen in het donker. Gelukkig kunnen we er nog steeds om lachen en ben ik erg blij dat ik niet alleen ben, maar samen.
We bellen even en gelukkig is er iemand die wel wil komen helpen. Hij heeft een volvo, misschien past die band er wel onder. Gelukkig wist ie onderweg ergens een deawoo band vandaan te halen, die weer onder mijn deawoo pastte. Na ruim een halfuur konden we weer verder. Wel even langs het benzinestation om de banden op te pompen. Een aardige knul, wilde wel even helpen en pompte de banden weer op. Dat vind ik nou zo leuk hier. Altijd wel iemand die wil helpen!
Onderweg valt het me steeds meer op, dat ik werkelijk elk klein steentje onder m'n auto voel. hum..... denk ik, zouden de banden te hard zijn? De volgende ochtend eerst maar even langs vrienden, die hebben zo'n mooi metertje waarmee je de bandenspanning kan meten. hum..... i.p.v. de gebruikelijke spanning van 3 zit er 5 in. Iets teveel dus.
Later bij de bandenservice blijkt dat m'n band helemaal stuk is en ik een nieuwe moet. Helaas, maar na een 20 minuten ben ik alweer op weg, met een nieuwe en een geplakte band. Het is weer allemaal goed gekomen. Terwijl heb ik ook maar eens zo'n metertje gekocht. In het vervolg kan ik dus zelf m'n bandenspanning meten en m'n banden oppompen.

Banden slijten hier helaas veel harder, door de enorme warmte van het wegdek, maar ook omdat de wegen slecht zijn, vooral die weggetjes binnendoor om bij de gezinnen te komen.

Dat was m'n lekke banden avontuurtje. De laatste dagen voel ik me beter, er gloort weer hoop!
Later hoop ik weer meer te schrijven.

Wanhopig...........

Weet niet of wanhopig nou het juiste woord is, nee ik ben niet wanhopig in het woord van ik weet het niet meer. Maar ik ben wel wanhopig op zoek naar meer van Gods liefde.
Al 2 dagen voel ik me leeg, down, negatief, nergens zin in hebben, doelloos. Om me heen gebeurt er van alles, een vriendin die trouwt, vrienden die terug naar Nl zijn gegaan en het is of het me allemaal niets doet. Ik voel het gewoon niet. Dat vind ik eng, wat mankeert me?
Vanmiddag braken eindelijk de watervallen. En ik zag ineens dat ik zo'n intens verlangen kreeg naar Gods liefde. Ik weet het met m'n verstand allemaal wel. Maar ik wil zo graag Zijn liefde werkelijk ervaren. Ik wil kunnen schuilen in Zijn liefde. Ik wil zoveel meer van Zijn liefde.
Ik weet ook niet hoe ik het uitleggen moet, maar voor nu is dat wat ik wil.
In een boek las ik over een vrouw die er zo naar verlangde om naar God te gaan, te sterven, wauw dacht ik, zo mooi dat verlangen wil ik ook. Niet dat ik nu al naar de hemel wil, maar zo'n verlangen om zo dichtbij God te zijn.
Ik zie steeds meer dat ik heel veel dingen deed, ja ook omdat ik er plezier in had, maar ook omdat ik goed wil doen, goed bezig wil zijn voor God. Zoveel mogelijk goed doen, om misschien Zijn genade te verdienen. Maar ik begin steeds meer in te zien, dat dat me nooit en te nimmer zal lukken. Dat het echt genade is, dat God van me houdt gewoon omdat ik Zijn kind bent. Hij houdt zelfs nu van me, nu ik de meeste tijd niets doe en op de bank zit. Dat vind ik soms zo moeilijk, maar dat is wat ik wel zo graag wil vastpakken.

Kheb maar weer ff heel eerlijk en open m'n hart laten spreken, misschien dat jullie er nog wat aan hebben. Ik heb in elk geval weer even m'n hart kunnen luchten, thanks.
Ik ben ook enorm dankbaar voor alle lieve mensen om me heen en in Nl. Jullie die voor me bidden en me steunen. Geweldig, het geeft me het gevoel niet alleen te staan! Thanks!

Moe.......

Het is al even geleden dat ik een blog geschreven heb, in de laatste blog beloofde ik de volgende over de tieners te schrijven. Dit is niet het geval, het zal voornamelijk over mezelf gaan en dat zal in de komende blogs wel zo zijn. Ik houd het kort, geen zin om te schrijven eigenlijk, maar wil wel graag jullie op de hoogte brengen/houden.
Ik heb 3 weken geleden besloten om even te stoppen met alle werkzaamheden. Ik was op....Ik wist het allemaal niet meer, zag het niet meer zitten, was ontzettend moe en sliep slecht. Alles kwam op me af, het werd me veel te veel en alles was een moeten geworden. De liefde was verdwenen. Veel te veel werk, wat ik alleen deed.
Afgelopen 2 weken mocht ik bij vrienden in een appartementje verblijven. Wat goed was, afstand van het werk. Tijd om na te denken, veel dichter bij de stad, waardoor ik kon genieten van heel veel contacten met vrienden!
Inmiddels weer 2 dagen thuis wat ook goed is. Er is wat meer rust, slaap nog wel slecht. Een aantal dingen zijn me weer wat duidelijker. Maar nog lang niet alles. Ik wil de Heer zoeken hoe ik verder moet.
Voorop staat bij mij, dat ik niet alleen verder wil.
Afgelopen weekend was er een conferentie over "Greater Grace". Daarnaast ben ik een boek aan het lezen wat ook over Gods enorme genade gaat. Ik besef dat ik met m'n verstand wel wat weet van Gods genade, maar dat ik nog niet werkelijk leef in Gods genade. Daar wil ik me nu naar uitstrekken, ik zie dat dat me werkelijk vrij zal maken. Wat en hoe ik ook verder zal gaan; Ik wil alleen maar gedreven worden door Gods liefde en genade. Ik ben nu op weg, maar ben er nog niet.
Ik hoop dat jullie willen bidden voor mij?
- Voor goede nachtrust
- Mensen om mij heen die willen/kunnen helpen
- Meer en meer gevuld te worden met Gods liefde en genade!
- Dat de weg die ik mag gaan weer helder en zichtbaar voor mij word.
- Voor de tieners die op dit moment dus even niet kunnen komen.
Bedankt!

Met een beetje hulp.............

Hulp, aandacht, bemoediging, positiviteit, liefde en gebed, wat een wonderen dat allemaal kan verrichten in het leven van een mens!
Zo kwam ik vanavond bij een moeder, ze krijgt sinds kort voedselondersteuning, van het weekend kreeg ze een nieuw bed en werd ze geholpen met een aantal zaken opruimen. Vanavond toonde ze trots haar kamer, hoe het veranderd was. Nog maar 4 weken geleden zat ze flink in de put, nu straalde ze. Ik weet materiaal kan geen blijvende verandering brengen, maar de liefde erachter dat maakt het verschil. Als je leeft in een wereld waar alles negatief is en waar je bestempeld wordt als nietsnut, dan ga je dat geloven. En dan komen er mensen jou helpen, aandacht krijg je en een bemoediging.
Dit is zo hard nodig in zoveel gezinnen!
Als je voor het eerst iemand ontmoet, hebben we vaak zo snel ons oordeel klaar. Ze is lui, ze willen niet, ze leven maar raak, etc. Soms is het misschien zo. Maar welk verhaal zit er achter dit gezin of deze moeder?
Zo vaak blijkt dat het een opeenstapeling van problemen is. Wie helpt deze mensen er weer uit?
Zoveel gezinnen die gewoon iemand nodig hebben, die naast ze gaat staan, een hand geeft en ze gaat helpen. Ja om een heleboel zaken te regelen, om te zorgen dat er voldoende voedsel komt, misschien een baan etc. Maar vooral ook iemand die vriendschap met hen sluit. Die een gezin een dagje meeneemt naar het strand of de verjaardag bij jou thuis laten vieren!
Als ik dan zo in hun huis sta, dan begint m'n hart te branden, o wat wil ik dan graag zoveel meer voor ze kunnen doen. Maar overal ontbreekt het me aan tijd.
Ik begin steeds meer te leren, dat wanneer ik m'n hart open voor die ander, die ander ook z'n hart voor mij opent! Dat is zo mooi!
Het is echt m'n verlangen dat de "kerk" haar huizen meer en meer gaat openzetten en dat warme wonder van liefde gaat worden!
Ik maak elke keer de fout, dat ik denk dat het me heel veel tijd en energie kost wanneer ik mensen uitnodig, maar dat is helemaal niet waar. Wat willen mensen als ze bij mij thuis komen? Helemaal niet dat ik ze tot in de puntjes bedien en vaak hoef ik ook helemaal niet continue met ze in gesprek te zijn. Maar zoeken ze vooral een welkom, gewoon mogen zijn, wie ze zijn, gezellig met elkaar een spelletje doen, de aandacht krijgen.
Dan sta je ineens gezellig met elkaar in de keuken te koken, de afwas wordt voor je gedaan. Want mensen doen dan graag iets terug!
Er is toch niets mooiers wanneer mensen Gods liefde in jouw huis mogen ontmoeten?!!
Enne.....by the way....Mijn huis is helemaal niet van mij, het is nog altijd van God!

De volgende blog, zal ik weer eens schrijven over de tieners! Ze zijn momenteel heel enthousiast een dans aan het trainen voor een optreden! De groep blijft redelijk stabiel!

Gasten onthalen of werkelijke gastvrijheid??

Zit daar verschil in dan? Ja nou en of: Gasten onthalen betekent: "ik wil indruk op je maken met mijn prachtige huis, mijn slimme intrichting, mijn exclusieve kookkunst. Het is een uiting van wie en wat ik ben. Kijk alsjeblieft en bewonder.' Gastvrijheid streeft er echter naar de ander te dienen en zegt: 'Dit huis is niet van mij. Het is een geschenk van mijn Meester. Ik ben zijn dienaar en ik gebruik het zoals Hij wil.' Gastvrijheid probeert niet om indruk te maken, maar om te dienen.

Waarom begin ik hier over? Omdat het me nog al heel vaak bezig houdt, gastvrijheid, ik er een boek over lees en ik graag iets deel. Ik vind het altijd heerlijk om mensen in m'n huis te verwelkomen. Natuurlijk vind ik het leuk als ik een compliment krijg over m'n huis. Maar nog veel leuker vind ik het als ik zie dat m'n visite zich thuisvoelt, plezier met elkaar heeft en wanneer er gewoon een goed gesprek is!
Maar wist u dat gastvrijheid een gave is die behoorlijk wat keren in de bijbel genoemd wordt?
Ik dacht er nooit zo over na eigenlijk. Ik weet dat er bij ons thuis (m'n ouders) best wel heel vaak aanloop en visite was (is) en ik vond dat heel normaal, gezellig en leuk.

Maar Paulus schrijft in zijn brieven dat gastvrijheid een vereiste is, als je een functie in de gemeente bekleedt. In verschillende brieven komt dit terug. (1 petr 4:9, 1 tim 3:2, In romeinen: "We moeten ons op de gastvrijheid toeleggen).

Voor de christen is gastvrijheid geen optie, maar een opdracht!

In Jesaja 58:6-9 staat ook: Is het niet dat gij voor de hongerige uw brood breekt en arme zwervelingen in uw huis brengt, ja als gij een naakte ziet, dat gij hem bekleedt en u niet ontrrekt aan uw eigen vlees en bloed?

Phuf....... dacht ik toen ik dat las: dat betekent dat ik mensen moet opvangen (ook laten slapen?) in m'n huis? Dat lijkt me echt wel moeilijk.(Een vriendin is echt gezellig, maar zoals hier staat een zwerver?) Maar volgens mij is dit wel wat er staat.
Hoe meer we omgaan met de gevangene, de blinde, de verdrukte, hoe meer we beseffen dat in deze ongastvrije wereld een christelijk huis een wonder is dat gedeeld moet worden.

In het engelse woordenboek staat de definitie van hospitable (gastvrij) tussen het woord hospice (schuilplaats) en het woord hospital (ziekenhuis) plaast van genezing. Dat is ten diepste wat we aanbieden wanneer we ons huis openstellen in de werkelijk geest van gastvrijheid. We bieden een schuilplaats en we bieden genezing.

Maar als ik rondkijk om me heen, zie ik dat, dat warme gastvrije huis, enorm gemist wordt in deze samenleving. (Ik ken er gelukkig wel een aantal). Als ik kijk naar een heel aantal mensen die op m'n pad komen, dan zie ik veel problemen. Door bij de juiste instanties langs te gaan, kunnen heel wat problemen opgelost worden. Maar bij vele zie ik dat ze blijven zitten met een leegte. Ze zoeken een warm onthaal, echte vriendschap, echte liefde. Dat is tegenwoordig zo schaars.
Dan zou ik zo graag zoveel 1000x meer kunnen doen. Zo graag zoveel meer tijd willen hebben.
Maar gelukkig hoef ik dit niet alleen in m'n eentje dit te doen. Mogen we met elkaar dat warme open en gastvrije huis zijn!
Deze wereld gaat verloren in nood en eenzaamheid. De kerk is een geweldige plek, maar wij, als gezinnen als individuen vormen die kerk. En hoeveel vreugde kan het een mens geven als het zomaar eens bij u/jou/jullie aan mag schuiven tijdens het eten en mag delen in de vreugde van jullie gezin, groep of jouw bestaan?!

Ik geniet er elke keer weer van, als ik mag aanschuiven bij een ander, of dit nu een individu, groep of gezin is. Ik vind het geweldig om even deel uit te mogen maken in het leven van een ander. Hoeveel meer vreugde moet het iemand geven, die eenzaam is en geen liefde kent?!!

Zon, strand en water!

Het is vakantie tijd. Hier geen herfstvakantie, maar tussenvakantie. Herfst kennen we niet op Curacao, altijd mooi weer. Nou mooi niet dus. Woensdag ben de tieners naar het strand, gelukkig stonden er parasols en hoefde ik nu niet te schuilen voor de zon, maar nu voor de regen! In de vakantie is het normale programma meestal gesloten en probeer ik 1 of meerdere uitjes te doen met de tieners.
Zo gingen we dus woensdag naar het strand, wel is waar in de regen, maar de tieners hadden het als nog naar hun zin!
Maandag was ik samen met een vriendin en een stel kids naar een strand geweest. Erg leuke plek. Dit was een betaald strand, maar omdat het hotel failliet is, wordt het strand wat daarbij hoort, niet meer gebruikt en staat leeg. Gewoon een heel leeg strand. Maar een geweldige speelplek voor kinderen. Tennisbaan erbij, een vlonder met een of andere hoge trap waar ontzettend leuk vanaf gesprongen kan worden. Zitten op de rotsen met water wat daar continue hard tegenaan klotst. Erg leuk!
Kortom we waren daar een lange middag zoet!
Gisteren was er samen met Hebron (www.hebron.an) een waterfeest georganiseerd. We besloten wederom met alle kids naar dit strand te gaan.
Ik mocht de bus lenen van vrienden en ging de kids ophalen. Een bus afgeladen vol. Want als je denkt ergens 2 personen op te gaan halen, zijn er altijd nog meer kinderen die ook wel heel graag mee willen.
En ach.....hoe meer zielen, hoe meer vreugd!
Na een mooie stranddag iedereen weer naar huis gebracht en dan krijg je gelijk de vraag: "Gaan we zaterdag weer naar het strand?"
Ze hebben dus ook genoten van deze heerlijk dag, maar nee zaterdag weer, dat denk ik niet.

Feest!

En dat was het! M'n oren suizen nog steeds! Maar wat een geweldige avond!
Ik begin even bij het begin:
Gisteravond een hele gezellige avond gehad, heerlijk film gekeken met een stel vrienden. Enorm genoten.
Vanochtend drong weer even heel sterk tot me door, hoeveel mensen in eenzaamheid leven en God nodig hebben! Mag je dan geen film avondje hebben? Ik geloof het wel, en we mogen daar ook zeker van genieten. Maar steeds meer besef ik in welke ellendige staat de wereld verkeert. Vanochtend in de kerk, werd ik erg onrustig en zag elke keer gezichten van mensen voor me die het moeilijk hebben, schreeuwen om liefde, maar het zo vaak ook weer zo hard afstoten. Ik had sterk het gevoel dat ik iets moest doen, maar wist niet zo goed wat te doen. Ben bij vrienden geweest en lekker gekletst.
Vanavond weer naar een jongerenconferentie geweest.
Het was de laatste avond en ik heb er spijt van dat ik de andere avonden niet geweest ben.
Ik was samen met 2 vriendinnen. Het viel me gelijk op, dat de jongeren die er zaten echt super jong waren. (12-20) We zongen met elkaar en toen kwam de pastor. Hij vroeg of jongeren wilden getuigen over wat er in het weekend met ze gebeurd was. Aarzelend nog kwam de 1e naar voren, al snel de 2e, een 3e, 4e, 5e en toen raakte ik de tel kwijt. Ze kwamen bij bosjes naar voren. God heeft daar heel krachtig gewerkt in en door hele jonge mensen.
Een meisje vertelde hoe ze altijd en altijd vocht, agressief en heel boos was. Maar hoe de Heer haar liet zien waar deze boosheid vandaan kwam, haar aanraakte, ze ontzettend heeft gehuild en zich nu zo vrij voelde. 2 broers vertellen hoe ze met elkaar vochten en nu vrede sloten. Weer een ander vertelde hoe ze met een pen vanuit blinde woede iemand een flinke stoot verkocht, het liep goed af, maar ze zag in hoe fout ze was, vroeg vergeving aan Jezus en werd vrij. Jongeren die vertelden zich helemaal leeggevoeld te hebben, dachten zich van het leven te beroven, maar aangeraakt worden door God en nu weer hoop hebben. In alle vrijheid kwamen vele jongeren hun getuigenis vooraan geven. Huilend. Ik was tot tranen toe geroerd en kon alleen maar uitbrengen: "Dank U Heer, Dank U Heer! Wat een hoop! God is bezig, op Curacao, Zijn vuur is brandend! Deze conferentie was aan de andere kant van het eiland. Maar van daaruit geloof ik dat dat vuurtje ontzettend snel ook deze kant op gaat komen! Ik bid dat de jongeren waar ik zoveel van houdt ook die aanraking van God zullen krijgen dat hun leven totaal op z'n kop gaat zetten! Met God is het mogelijk!
Dat was voor mij voor het eerst dat ik hele jonge tieners zo open en zo vol emotie hun getuigenis zag geven!
Gods vrede, en Zijn hoop is weer in m'n hart! In Zijn Naam zullen mensenlevens veranderen!

Wie laat jou weten dat je waardevol bent?!

Uitdrukkingsloos kijk je voor je uit.
Geen emotie te zien op je gezicht.
Gewend om te vechten voor een moeizaam bestaan.
Je durft niet te hopen dat die last ooit verlicht.
Wie laat jou weten dat je waardevol bent?
Wie leert jou dromen?
Wie zal jou vertellen dat je leven betekenis heeft!
Ik zou je de hele wereld willen geven
Al je problemen weg willen doen.
Ik wil graag iemand zijn in jouw leven
die zegt: Ik houd van jou!
Je bent speciaal voor mij!
Je bent geliefd, je bent een kind van God!

Hoe bijzonder, bovenstaand liedje kom ik tegen op het internet en het spreekt precies mijn gevoelens uit die ik op dit moment heb.
Vandaag mocht ik m'n verjaardag vieren! Ik voel me heel erg gezegend met een heleboel lieve vrienden om me heen! Al vroeg stonden er een paar vrienden op de stoep met een ontbijtje.
De hele dag door visite gehad, de tieners zijn geweest en tot 2x toe met een volle tafel mensen kunnen eten!
Maar tussen alles door, gebeurt er van alles met de tieners, ik kan niet alles beschrijven, maar bovenstaand liedje drukt m'n gevoelens goed uit.
Hoe is het leven in een gezin/thuis waar altijd iedereen negatief over je praat, waar niemand in je gelooft, waar je vrijwel nooit een compliment krijgt, waar je eigenlijk niets bent.
Ow, Heer help me, geef me woorden, geef me Uw liefde, om de ander te laten weten, te laten voelen dat de ander zo ontzettend waardevol is en zijn leven betekenis heeft!

Recht uit m'n hart!

Weet even niet zo goed hoe ik moet beginnen, er is zo ontzettend veel gebeurd. Niet zo zeer in het werk ofzo, ja ook van alles, maar meer in m'n hoofd! En dat is eigenlijk nog zoveel mooier!
Al weken lang was ik moe, voelde ik me alsof ik gewoon aan het eind van m'n latijn was. De maand september is daarbij ook nog eens de warmste maand, die warmte mat je enorm af.
Maar goed, toen werd ik vorig weekend verkouden, keelpijn, hoofdpijn. Maar nog steeds denk ik, ow gaat wel over. Nou niet dus. Een week lang thuis, gewoon helemaal niet lekker en vooral ontzettend moe.
Alle moeheid kwam er denk uit. Omdat de tieners niet kwamen en ik al het andere werk ook even liet rusten, kreeg ik tijd om na te denken. Niet dat ik dat normaal niet doe, ik ben een enorme denker. Maar nu moest ik, leek het wel.
Ik kreeg een enorm verlangen naar Nl, naar m'n familie en was daar intens verdrietig om. Ik begreep dit niet, bracht het bij God, en een dag later vond ik weer rust en was dit weer een stuk minder heftig.
Met het tienerwerk wist ik het ook even niet meer. Ik wist gewoon even niet hoe verder?.....
Ik las een boek over straatkinderen in Brazilie, en ik zag een enorme nood daar, maar ook elders in de wereld en begon me werkelijk af te vragen: "Heer waarom hier, waarom zit ik op Curacao en werk ik met deze tieners? De nood lijkt elders zoveel groter?".
M'n vuur en passie leek wel helemaal verdwenen te zijn. Ik zag niet meer waarom ik dit werk deed.
Dat maakte me intens verdrietig. Ook financieel zat ik weer moeilijk, wat ook een heleboel vraagtekens opleverde. Uiteindelijk kon ik zeggen: Ok Heer, als het Uw wil is, dat ik ga of iets anders moet gaan doen, dan zal ik gaan. Maar Heer, ik wil U, zoveel meer van U, Ik wil weer helemaal vol en opgeladen zijn met alles wat van U is. Ik wil met passie en liefde voor U m'n werk kunnen doen, wat dat dan ook zijn zal.

En toen begon het teksten en uitspraken te regenen.
Filip 1:6: Het goede werk dat Hij onder u begonnen is, zal Jezus Christus voltooien.
Filip 4:19: Mijn God zal uit zijn rijkdom in Christus Jezus u alles geven wat u nodig hebt!
Jozua 1:9: Wees sterk en moedig, Ban angst en twijfel uit uw hart. Onthoud dat de Here, uw God, u OVERAL zal helpen!
"Het gaat niet om welk werk ik voor Hem doe, maar om wat Hij voor mij deed."
"Vrede is het betrouwbare loon voor het kind van God dat Zijn wil doet."
Dit zijn er zo een paar, maar ik kreeg er nog veel meer.
Gedurende die week kreeg ik af en toe bezoek, van een paar lieve vrienden.
Maar zaterdag was ik het helemaal zat thuis. Er was een themaviering op Hebron en ik besloot uiteindelijk daar heen te gaan.
Zondags was er een doopdienst en daarna ben ik weer naar Hebron gegaan. De contacten met de vrijwiligers waren op het juiste moment en als een warme deken.
En toen besefte ik wat ik mistte: Het samenwerken met anderen, soms o zo moeilijk, maar ik besef dat ik een groot verlangen heb om samen met andere te strijden voor de tieners, voor het eiland, voor alles!
Ik moest een heel aantal dingen onder ogen komen, de afgelopen week, ik had zoveel vragen en twijfels.
Maar ik ervaar op dit moment weer Gods diepe vrede en rust in mijn hart. En ik zie dat door alles heen, God nooit van mij wijkt. Dat Hij mij zegent. Dit weekend mocht ik ook weer een paar giften ontvangen! God is zo'n goede God! Het is soms krap, maar ik heb nog steeds geen honger geleden of een keer een rekening niet kunnen betalen!
En bovenalles is m'n vuur en passie voor Hem, die mij liefheeft, die mij heeft vrijgekocht weer aan het terugkomen. En ik kan alleen maar zeggen, ik wil meer, meer, meer van Hem!

Vandaag ben ik weer gestart met al m'n werkzaamheden, vanochtend eerst een aantal gezinnen langs, waar ik weer een voedselpakket (van de voedselbank) mocht brengen.
Ik houd van dit werk, gewoon de wijk in, bij de mensen thuis, contacten maken, mensen even mogen bemoedigen! Heerlijk.
Een paar telefoontjes vandaag gehad en een paar bijzondere afspraken mogen maken.
Er zijn nog meer bouwmaterialen gebracht vandaag, dus het is nu nog wachten op de aannemer (die moet nog een ander project afronden).
Ik voel me rijk gezegend en ben God bijzonder dankbaar!
Dat is hoe God werkt! Een week geleden stond ik op het punt om op te geven, maar de Heer liet me zien dat ik door moest en ik ervaar nu alweer een heleboel zegeningen!
Prijs de Heer! Hij is zo ontzettend God!
Ik houd van U!

Een toilet

Ja jullie zien het goed, een truck in de tuin, met een heleboel blokken!
Stichting Biba Miho, doneert een toilet gebouw!
(www.bibamiho.com)
Net achter de clubruimte wordt een extra toilet gebouwd. Nou niet alleen toilet, zelfs met een douche!
Ik ben er ontzettend blij mee. Natuurlijk was er wel al een toilet, gewoon mijn eigen prive toilet.
Nu wordt er dus 1 gebouwd speciaal voor de tieners, kids en visite die regelmatig langs komen!
Ik ben er ontzettend blij mee! De bouw moet nog starten, als het goed is volgende week!
Jullie lezen het wel, als alles klaar is!

GEWELDIG EN HELLUP!

Dat waren de twee dingen die ik gisteravond dacht.
Zoals ik al eerder schreef zie ik de groep tieners groeien.
Nu gaat het mij nog steeds niet om aantallen, maar hieruit mag ik wel afleiden dat hetgeen wat er gebeurd goed is en het ok is voor de tieners! Anders kom je toch niet meer? Er is niets verplicht en op de middagen na schooltijd moeten ze met eigen vervoer naar mijn huis komen, ze worden niet opgehaald.
Omdat mijn hart eigenlijk wel uitgaat naar steeds meer echt een inloophuis, dacht ik dat mijn huis helemaal niet op een centrale plek zou staan. Nu is dat opzich ook wel, ik woon niet midden in een wijk, of tegenover de "buurtsuper" waar het altijd druk is. Maar juist toen ik m'n vragen had over de locatie van mijn huis, laat de Heer weer zien; "Annemarie, ze komen toch wel!".
Maar goed, feit is wel dat ze naar huis gebracht moeten worden. Ik ben heel dankbaar dat ik een 12 persoonsbus mag lenen. Meestal proppen we er nog een paar extra in, maar 16 wordt best wel krap!
Gelukkig zagen een paar meiden dit gisteren zelf in en stelde voor om naar huis te lopen (ze wonen redelijk dichtbij).
Daarnaast zie ik heel duidelijk een verschil in het eten koken. Kocht ik voorheen zo'n 600 gram vlees, is dit nu meestal 1100 gr. Maar zie ik nu dat het gewoonweg te weinig is met zo'n grote groep. Even aanpassen dus....
8 tieners alleen was altijd nog wel te doen, als het moet lukt 10 tot 12 ook nog wel. maar 16 tieners........is verre van ideaal om alleen te doen! Gelukkig heb ik nu tot eind oktober elke middag hulp. Alleen op de vrijdagavond is er niet elke avond hulp.
Dus........Als jij zelf of wanneer je iemand weet met een hart voor God, jongeren en curacao, mail dan ff!
Soms denk ik ook wel, moet ik ze wel allemaal laten komen? Ik had nl al 14 meiden binnen toen er gisteren een meisje belde en vroeg of ze weer mocht komen (ze was bijna een jaar niet meer geweest) en ze wilde graag haar nichtje meenemen. Tja ik zeg dan bijna zonder nadenken heel blij ja! Geweldig ze wil weer komen!
Ja ik moet het wel kunnen blijven behappen, dat is waar! Maar ik doe het werk met God! Jezus zei toch ook nooit nee? Ze komen in een huis op een plek waar Jezus is, en ik probeer Zijn liefde uit te stralen en Zijn woord regelmatig te laten klinken! Hoe geweldig is het dat tieners dan zelf vragen of ze mogen komen. Ze weten heel goed dat we bidden, soms zingen, we uit de bijbel lezen en ze af en toe echt stil moeten zijn en ff naar me luisteren! Diep van binnen zie je dat er echt een aantal tussen zitten die dit heel graag willen! Laten ze dan gevoed worden!
Wat ik met deze blog wil zeggen?
Gewoon m'n hart luchten en eigenlijk ook: Kom en help! Of blijf daar en bid en overdenk of er financieel hulp mogelijk is! Voor het koninkrijk!
En dan denk ik weer: Mag ik die laatste vraag wel stellen?
Ik weet het niet, maar wat ik in elk geval wil overbrengen: Ik heb gewoon hulp nodig!
Ik ben heel dankbaar voor alle hulp die ik al heb, maar bij groei is er gewoon nog meer hulp nodig!
Misschien moet ik het allemaal wel heel anders formulieren en veel netter vragen, maar ik weet niet hoe. Dus doe ik het maar gewoon zo.
Thanks in elk geval!

Inmiddels de 4e avond dat ik ga proberen een blog te schrijven. Ik wil zoveel vertellen, dat ik elke keer maar besluit om niets te schrijven!
Het is nu 22.00 uur, het duurde vanavond iets langer voor ik alles weer van me af kon zetten wat de tieners betreft. Een drukke middag en een heftig slot! Enkele tieners kregen even flink ruzie en moest ik tussenbeide komen. Gelukkig had ik hulp, bleven we samen enorm rustig en konden we de boel al snel weer sussen. Maar oef... wat een boosheid komt er dan uit, het maakte me later echt verdrietig, dan denk ik "wat speelt er allemaal in jullie leven?". Wat maakte je nu werkelijk zo boos? Wat een zegen dat ik dit dan allemaal bij de Heer mag brengen!
Het mooiste van dit alles vond plaats net voor vertrek. Na de ruzie moesten ze dus met 14 personen de bus in en het was echt rustig.
Hoe dat kwam? Ik geloof door het gebed, kortom door God!
Tegenwoordig sluiten we de middag af met een kringggebed. We ruimen alles op en gaan in de kring staan en dan bid ik voor de tieners, soms zij zelf en mag ik ze zegenen voor ze weggaan.
In het begin even geheibel en tegenwerking hierin. Maar nu hoef ik het maar 1 of 2 keer te zeggen en staan ze allemaal klaar!
Zo bad ik ook na de ruzie en voor we weggingen, ik geloof dat het daarom God was die de rust en vrede weer terugbracht!
En dat is ook het mooie als je het werk met meerdere mensen samen doet. Later hoorde ik van m'n collega terug dat ze voor me bad terwijl ik bad en een paar keer terwijl ik met de tieners bezig was.
Geweldig!

Wil ook nog even delen wat er het weekend gebeurde!
We zijn vrijdagavond met de hele club naar een youth-rally geweest. Een mooi en radicaal programma.
Vooral tijdens de preek leek het of de tieners alleen maar met andere dingen bezig waren en alles behalve aan het luisteren waren. Zal eerlijk zijn, ik werd er een beetje gefrustreerd en boos om. Maar heb gezegd: "Heer als u wilt dat er wat gebeurd, moet u het doen, ik kan het niet, ze luisteren niet!".
Ha en de Heer deed het, op de uitnodiging naar voren te komen en bij de gekozen generatie van God te willen horen, kwam de hele groep naar voren! Er werd voor hun gebeden en daar op dat moment werden er zeker 2 tieners echt aangeraakt, een aantal andere waren stil en onder de indruk.
Op de terugweg was de atmosfeer in de bus totaal anders, rust en vrede en de meiden zaten rustig mee te zingen op een cd.
Een aantal tieners wilde zaterdags weer. En toen mocht ik daar weer zijn met 8 tieners!
Heel bijzonder en mooi om mee te maken!
Nu bidden en met hen in gesprek blijven, zodat het niet alleen bij een aanraking alleen blijft!
Want het is zo moeilijk, als je dan weer met beide benen in de maatschappij komt, om stand te houden!
Maar het was een feest om dit mee te maken en te zien. Een enorme bemoediging!
Het kost tijd, veel geduld, liefde en gebed. Maar als daarmee tieners gered worden! Ja dan ga ik daarvoor! Helemaal!
Hoe geweldig zou het zijn, samen met hun de Heer groot te maken!

Wonderen!

De kat was ziek en is genezen, de auto deed het niet, en nu weer wel! Er was onvoldoende geld, maar er werd weer voorzien, een tiener maakte me kwaad, maar de Heer liet me haar probleem zien, waardoor ik weer uit liefde kon reageren! We halen een tiener op,  ze is er niet, bij het wegrijden bidden we voor haar, 10 minuten later gaat de telefoon of ik nog kom? Haar toch nog opgehaald.
Wonderen...... Ze gebeuren dagelijks, maar zien we ze ook? Soms zie ik ze gewoon over het hoofd, zo druk bezig dat ik vergeet erbij stil te staan en God te danken voor het wonder dat gebeurde.

Vanochtend las ik johannes 2. Over het eerste wonder van Jezus, water wat in wijn veranderd wordt.
Ik dacht: ow dat verhaal, dat is zo bekend, dat kan ik nu wel dromen, even snel lezen......
Maar het verhaal laat me niet meer los. Waarom is Jezus eerste wonder, een wonder op een feest, waar al zoveel wijn geschonken is, dat het op is, en de mensen al dronken beginnen te worden en dan maakt Jezus van water nog meer wijn? en zelfs nog beter als de eerste wijn?
Ik vind het wel bijzonder, verder staat er ook niets meer over vermeld.
Ik denk erover na, bid erover, wat wilt u zeggen Heer? Dan ineens komt heel sterk mijn vraag die ik had omtrent Karnaval weer in me op. Is Karnaval een plek waar ik als Christen heen kan gaan? Het is absoluut geen plek waar God vereerd wordt.
Vervolgens lees ik in een boek over wonderen die gebeuren terwijl mensen naar de smerigste en slechtste feesten gaan, om daar te bidden en te spreken over Jezus.
En het lijkt wel alsof ik het ineens begin te begrijpen. Ik houd niet van uitgaan, ik kom helemaal niet graag in een discotheek of soortgelijke feesten. Maar daar op die duistere plekken is Jezus keihard nodig.
Jezus ontliep de feesten niet (ik wel) Hij was daar gewoon, praatte met de mensen. Er staat niet geschreven wat Hij van het feest vond. Maar opmerkelijk genoeg was Hij daar gewoon.
En waar zijn wij als christenen? Veilig bij elkaar in onze huizen of kerkgebouwen. (En nu praat ik net zo goed ook over mezelf hoor!) Het wordt tijd dat we die veiligheid gaan verlaten en erop uit trekken.
Ow, ik vind dat heel spannend hoor, en voel me alles behalve geschikt ervoor, maar ik weet wie in mij is. 1 joh4: 4,  Vrienden, u komt uit God voort en hebt zijn tegenstanders overwonnen, want Hij die in u woont, is machtiger dan hij die de wereld beheerst.
Dus in Zijn naam kan ik gaan en heb ik niets meer te vrezen!
Geweldig een Jezus die juist naar deze duistere plekken ging, Hij is er juist voor hen die leven in de duisternis! En wij mogen Hem volgen!
Wilde dit gewoon even met jullie delen!

In mijn gedachten is de vakantie nog maar net voorbij, maar ik besef dat we inmiddels alweer 3 weken verder zijn! Dat betekend dat alweer 3 weken lang de tieners met regelmaat komen!
Het was even afwachten wie er weer zouden gaan komen. Komen ze allemaal wel terug?
De meeste tieners zijn overgegaan, wat betekend dat er nu 1e, 2e en 3e klassers zijn. (vorig jaar alleen 1e en 2e klas). Weer een paar nieuwe tieners dus.
Bijna alle tieners van voor de vakantie komen weer terug. Wat betekend dat de groep weer wat groter wordt. Nu gaat het mij niet om de aantallen, als er minder zijn is het een stuk rustiger. Maar ik moet zeggen, dat ik het een gezellige drukte vindt! Heerlijk je huis gevuld met jonge mensen!
Afgelopen woensdag waren er 12 meiden. Om 14.30 uur kwamen de eerste binnen druppelen en om 16.00 uur was de groep compleet. Ik had een grote pan nasi gemaakt. (ik moet nog even wennen aan de grote groep, dus er was vrij weinig vlees). In de woonkamer staan 2 tafels naast elkaar, en met 13 personen passen we nog net allemaal aan de tafel. Krap is het wel, maar des te gezelligers. 2 ventilatoren aan, de zon staat in de kamer, en de temperatuur kan dan aardig op lopen.
Een tiener bid voor het eten en vervolgens mag ik de borden weer volscheppen!
Een gezellig geklets tijdens het eten. Dan komt het moment dat we eindigen. Het duurt even voor iedereen is uitgekletst en vooral is uitgelachen, maar dan is er aandacht. We lezen uit Jesaja 40:30,31.
Waar staat dat jonge mensen moe zullen worden, maar zij die op de Here hopen, zullen kracht krijgen!
Geweldige tekst!
Die dag ervoor was ik moe, niet gezellig en ik wist het allemaal even niet meer. Ik vertelde eerlijk aan de tieners wat er aan de hand was, maar vertelde dat ik 's avonds echt weer kon bidden en weer terug bij de Heer was. En toen kreeg ik weer kracht. Een aantal tieners waren duidelijk geinteresseerd.
De aandacht is er maar kort. Maar zo hoop ik elke keer weer even iets te mogen delen, van Gods geweldige goedheid.
Soms vind ik het ook moeilijk om te zien dat de meiden nog geen duidelijke keuze maken, het verlangen is zo dat ze gaan leven met Jezus. Dan wil je dat het liefst gelijk zien gebeuren. Ik vertrouw op de Heer, Hij gaat het doen! Vroeg of laat! Ik mag blijven zaaien!

"Wanneer weet ik dat God in mijn hart is?"

Waarom keren zoveel mensen God de rug toe? 
Waarom lijden er zoveel mensen?
Zomaar een paar vragen, vragen van jonge tieners die altijd over elkaar praten, over school, ove rvriendjes, over films en soapserie's die ze kijken.
Tieners die eigenlijk nooit iets vertellen of laten zien wat er in hun hart leeft.
Maar door 1 simpele opdracht, heb ik ineens 2 grote collagevellen in de clubruimte hangen vol met vragen!
Wauw, geweldig er leeft zoveel meer in deze jonge mensen! Ze hebben een heleboel vragen, vragen over God, over geloven!
Het lukte me deze week niet om een Rock Solid programma voor te bereiden, dit is een heel gaaf programma voor jongeren van YFC. Ik gebruik dit programma altijd voor de vrijdagavond. Het lukte me gewoon niet om het voor te bereiden, is me nog nooit overkomen, maar van de week overkwam het me.
Na een aantal uren geploeter dacht ik laat ik er dan maar voor bidden en ik vroeg de Heer, wat ik moest doen? Ik kreeg er rust over en ervaarde dat ik het moest laten liggen, er zou wel iets komen. Maar wat?
Tot vrijdagavond wist ik niet precies wat ik ging doen met de tieners. Ik wist dat ik ze zou ophalen en dan......
De dag ervoor waren we met de tieners naar het strand gegaan om een doopdienst mee te vieren van vrienden, dat leverde bij de tieners ook wel wat vragen op, dus toen bedacht ik dat het goed zou zijn om daarop in te haken, we keken de dvd van mijn eigen dopen en daarna kwamen de woorden als vanzelf uit mijn mond.
Wederom mocht ik met en voor de tieners bidden, dat vind ik eigenlijk vrij moeilijk in het papiamentu, maar ook toen vloeide de woorden uit m'n mond! DAt kan en dat is alleen maar God!
Geweldig!
Spontane ingeving om een collage te laten maken, waarop een heleboel vragen gezet konden worden!
Die vragen blijven nog even staan en hoop ik in de komende week mee verder te gaan.
Ik vind het geweldig om te zien hoe de Heer al deze dingen leidt!
Het is echt mijn verlangen en gebed dat deze geweldige meiden de Heer gaan aannemen in hun leven en met Hem gaan leven!

 

  

Heer, raak mijn hart aan, maak mij bereid

Uw pijn te voelen, om wie er lijdt

Uw tranen te huilen, bewogen te zijn,

O, raak mijn hart aan , Heer

Maak mij bereid

 

Laatst zong ik dit lied en begon ik mezelf af te vragen in hoeverre we nog bereid zijn  om werkelijk bewogen te zijn en pijn te voelen voor hen die lijden?

Hoe vaak sluiten we ons hart niet, als het gaat om de pijn van een ander?

Hoe vaak zeggen we niet die standaard zin: "We kunnen de hele wereld niet redden, we moeten niet alles op ons nemen". Of in ons "werk" storten we ons op de problemen van een ander, maar als het 4 uur is, gaat de computer uit, de deur dicht en gaan we naar huis. Dan laten we het werk weer achter en leven heerlijk ons eigen leventje.

Veroordeel ik dit nu allemaal? Dat is niet wat ik wil. Ik zoek zelf hierin een balans of een weg.

Natuurlijk de ellende van een ander moet me niet zo triest maken dat ik verder niets meer kan of me ellendig voel.

Maar mag de ellende van een ander iets met me doen? Mag ik een keer gewoon ff flink janken om een ander z'n uitzichtloze situatie? Mag m'n hart soms zwaar zijn en pijn doen om het verdriet wat een ander met zich meedraagt? Of het onrecht wat we continue om ons heen zien?

Wat doen we als een moeder van 7 kinderen belt en in de problemen zit, maar het is zondagochtend en eigenlijk zou je naar de kerk gaan?

Ik ben het ermee eens, de ellende van een ander hoeft mij niet kapot te maken. En nee ik kan de wereld niet redden. Maar ik mag wel in deze wereld leven. En 1 ding weet ik heel zeker ik heb Jezus in mijn leven. Daarmee heb ik alles wat ik nodig heb. En mag ik dat niet aan alle kanten uitstralen?

Maar daarin zie ik ook zoveel pijn en ellende van andere en dat raakt dan mijn hart. En soms huilt mijn hart voor hen die zonder Jezus leven en dik in de problemen zitten, welke problemen dat ook zijn.

En nee mijn werk houdt niet op om 4 uur 's middags! Leven met Jezus is 24-7! Dag in dag uit!

"Neem je wel genoeg tijd voor je zelf?" Een veelgestelde vraag. Misschien wel, misschien ook wel niet. Maar zolang ik maar bijtank bij koning Jezus kan ik aan, al het werk wat er op m'n pad komt!

Weer even zoiets wat ik op m'n hart had en wilde delen. Ik bid dat jullie er iets aan mogen hebben.

Veel zegen in jullie carierre met Koning Jezus!

"Mijn vader in de gevangenis"

Nog geen 4 jaar oud, hand in hand lopen we door de "mundi" (wilde natuur). Het is tijdens het vakantieplan van Meant to shine waar ik afgelopen week mocht meehelpen. We zijn inmiddels 5 dagen onderweg met een groep van 30 kids. Kinderen waar alles een beetje anders gaat dan ik gewend ben.
Een jongetje van 3,5 heeft m'n hart gestolen. Alles lijkt gesloten te zijn in dit jongetje, toont geen enkele emotie en na 3 dagen vroeg ik me af of hij eigenlijk wel kon praten. Af en toe kwamen er wat woorden uit, maar meer ook echt niet. Of hij het naar zijn zin had? Geen idee, het was moeilijk te zien.
Maar toen kwam die wandeling. Ik liep achteraan in de stoet kinderen hand in hand met m'n klein nieuwe vriend. En ineens kwam daar een stortvloed aan woorden en zinnen. Het duurde even voor ik gewend was aan het gebrabbel, maar al snel had ik het door. En toen kwam die zin: "Mijn vader zit in de gevangenis, jouw vader zit ook in de gevangenis?" Dan vertelt hij dat ze soms op bezoek gaan en dat hij vaak in de "mundi" speelt. Dat alles zonder emotie of gevoel. Het kind weet niet beter, maar het raakte mijn hart. Een toekomst met een vader in de gevangenis, en een moeder die het denk ik vrij moeilijk heeft om rond te komen en haar kids op te voeden. Wat een toekomst. Hoe anders dan de mijne!
Dan is het zo makkelijk die ene vraag te stellen: Waarom?
Maar dan lees ik in joh 9 over de blinde man, waar de discipelen aan Jezus vroegen of het kwam door de zonde van de man of diens ouders dat hij blind was geboren?
Jezus geeft daar helemaal geen antwoord op, maar zegt: "In Hem zullen de werken Gods geopenbaard worden."
Jezus ziet een feit, de man is blind, hij gaat niet terugkijken hoe het komt. Nee er ligt een feit. En Jezus neemt de uitdaging aan en stelt de vraag "wat nu?"
De werken Gods zullen in Hem geopenbaard worden! En de man werd genezen!
Dan denk ik even terug aan dit kind, ik neem m'n "waarom" vraag weg en vraag: "Wat nu?"
Ik kan zelf heel weinig voor het kind doen, maar gebeden heb ik wel. En dat is mijn gebed dat God verder gaat met dit kleine jongetje en zijn broer en zus!
En ik geloof dat er een geweldige toekomst ook voor dit kind is. Samen met Jezus!

Vakantieplan

Kamp en daarna weer een vakantieplan.
Voor vele kinderen op Curacao zijn er vakantieplannen. Wat dat inhoudt?
Een organisatie, school of kerk organisatie een vakantieweek voor kinderen.
De meeste kinderen gaan op Curacao niet op vakantie, ook gaan veel kinderen geen leuke uitjes met hun ouders doen. Daarom dus vakantieplannen!
Zo help ik deze week mee met een vakantieplan van stichting Meant to shine. Met een groep van ongeveer 30 kids trekken we er elke dag op uit en doen veel leuke dingen. Neem een kijkje op hun site voor een uitgebreid verslag elke dag over het vakantieplan.

http://meanttoshine.org/nl/categories/?c=van-de-playground

Op deze site verschijnt dus elke dag een nieuw verslag over het vakantieplan. Het vakantieplan duurt nog tot zondag! Daarna nog maar 2 weken en dan beginnen alle scholen alweer.

Verven.................

Het is een soort traditie......
Verven in de zomervakantie! Volgens mij heb ik nog geen jaar overgeslagen of ik verf zodra het vakantie is. Vooral toen ik nog bij m'n ouders woonde. M'n ouders hebben een geweldige woonboerderij, met geweldig veel verfwerk. Ik zie zo weer de groen/wit gestreepte deuren en meuren voor me. Die ik meerdere malen geverfd heb. Wat een heerlijk klusje, verven. Geweldig resultaat en ondertussen kan je uren, denken, mijmeren, dagdromen en bidden!
Ook deze zomer stonden er weer een mooi aantal verfklussen op de lijst. Dit keer geen groen/wit gestreepte deuren. Nee we gooien er nu iets meer kleur tegenaan. En de muur werd geel/blauw/rood/wit gestreept. En ik met al m'n streepjesverf ervaring heb niets, maar dan ook niets aan die muur geverfd!
3 tieners en Henriette (1 van de kampleiding) hebben me geweldig geholpen. In 1 dag, was de hele kamer geverd! En een hele berg lol gehad! Ook zijn er een heel aantal kasten, stoelen en een tafel geverfd! Heerlijk is dat! Nu is alles zo goed als klaar, nog wat laatste dingetjes en buiten nog een muur, maar daar mogen de tieners al hun creativiteit in uit leven!
Waarom de kamer geverd? Die was nog steeds wit, en ik wilde er iets meer gezelligs van maken.
Tot nu toe was er de klupruimte voor de tieners, maar de ruimte wordt vrij klein, dus nu wordt ook de woonkamer erbij betrokken. Daar eten we met elkaar en is een tvhoek gemaakt!
Wat betreft de ruimte ben ik klaar voor het nieuwe seizoen.
Ik hoop op nog een paar dagen vrij, maar eerst volgende week nog weer een vakantieplan.
En er broeden allerlei mooie plannen omtrent de musical, dat moet dus nog uitgewerkt worden.

Zo weer ff een kijkje in m'n leven! Volop in beweging, lekker bezig!
Voor jullie allemaal een hele fijne vakantie! (En voor diegene die geen vakantie hebben: Veel werkvreugde!)

Kamp van je dromen!

Het waren maar 4 nachten, en 5 dagen...............
Kamp............
Er zijn gewoonweg geen woorden, om uit te leggen hoe ontzettend gaaf en gezegend het kamp was!
Wat ben ik ontzettend blij en dankbaar!
Het ergste wat mis ging, was 1 van de auto's die ons zou rijden op een 'wilde' vlakte. Binnen een uur was er een andere auto geregeld en gingen we alsnog!
Dat was echt het allerergst wat mis ging in het kamp!
Verder gewoon echt niets! Ik heb geweldig genoten en zelfs kunnen relaxen!
Ik heb genoten van de tieners, van het programma en gewoon van het bij elkaar zijn.
Nu is het alweer 2 dagen geleden het kamp. En phoef.... wat een stilte!
Ik heb vanmiddag alweer een stel kids opgehaald, want het was veel te stil in huis!
Dan besef ik hoeveel ik van deze tieners ben gaan houden, hoe graag ik ze eigenlijk om me heen heb.
Hoe het me absoluut geen last is, maar een vreugde. 5 dagen lang heb ik intens van ze mogen genieten. Mogen zien hoe ze genoten van alles wat er dan ook gebeurde, van alle aandacht die er was!
Ook het team wat we vormden was geweldig! We hebben het echt met elkaar gedaan! Er was harmonie.
Ik geloof zekers dat de tieners ook dat gezien en ervaren hebben.
Aan het einde van het kamp komt natuurlijk altijd het afscheid. Echt afscheid neem je niet, want wat een vreugde ik mag ze nog zo vaak ontmoeten!
Maar toch besefte ik zaterdagochtend even dat ik ze weer moest loslaten. 5 dagen lang hebben we heel intensief met ze opgetrokken, ze de liefde van God mogen laten zien en over mogen spreken, ze wel 1000 complimenten gegeven. Maar dan..... moet je ze weer thuisbrengen, gaat het leven gewoon weer verder. Een brok in m'n keel, moeilijk. Maar wat een geweldig God, dat ik het opnieuw weer bij Hem mag leggen. Het is de Heer die verder gaat met deze meiden. Niet ik, de Heer is nu nog steeds bij hen! Wat een zegen en bemoediging!
Ja, we kijken terug op een heel gezegend kamp! Dat kamp was werkelijk alleen mogelijk, omdat God ons hielp, leidde en zegende!
En dankzij jullie steun, (financieel, bemoediging of gebed).
Een grote dank gaat ook uit naar jullie!
Thanks!

Het dak eraf!

Het is vrijdagavond laat, als de telefoon gaat. "Oma" belt (ze is niet m'n oma, maar zo wordt ze genoemd, omdat ze haar dochter en een heel stel kids in huis heeft wonen) het dak is eraf gewaaid, verteld ze.
Ik denk dat ik haar niet goed begrijp en vraag nogmaals wat ze zegt, maar ja m'n papiaments is goed genoeg, ik begrijp goed wat ze zegt. Ik vraag heel dom: ' maar waait het zo hard dan?". Ja natuurlijk anders waait het dak er niet af. Het dak was er 's middags afgewaaid. En inderdaad er was een flinke stortbui met een rare wind, maar ik had er niets achter gezocht. Er trok elders in de grote zee een orkaan voorbij, en wij kregen dus ook een storing met veel regen. Wat ik overigens niet erg vond, want m'n gras is bruin, en alles is alleen maar stof. Na 1 dag ligt de tafel al vol stof.
Maar ja als je je dak verliest, is het minder. Ik vroeg of ik ze nog ergens mee kon helpen, op dat moment niet, het was gedeeltelijk van het huis, en in de woonkamer, waren ze nog droog.
De volgende ochtend ben ik gaan kijken en ja het hele dak eraf. De brandweer had geholpen om de laatste losliggende platen nog eraf te halen en een zeil te spannen, zodat het niet enorm in regenede. Maar ja jullie begrijpen ook wel dat een zeiltje met veel regen en vooral wind, niet netjes strak blijft liggen. Binnen dus 1 grote zooi en vooral veel water. De elektricien was bezig om gedeeltelijk het elektra af te sluiten, zodat er geen gevaarlijke situatie's meer konden ontstaan. Alle kasten, kleding etc stonden nog in de slaapkamers, dus ik geholpen met alles in de woonkamer brengen.
En nu een nieuw dak! Maar hoe? Geld is er niet, verzekering ook niet.
We gaan kijken naar de mogelijkheden!

En verder..............Nog een halve dag en het kamp gaat beginnen!
Vanochtend schoongemaakt op het terrein en in de slaapverblijven. Nu nog de laatste voorbereidingen!
(m'n tas inpakken bijvoorbeeld). Nog even een goeie nachtrust proberen te maken.
En dan gaan we een geweldige week tegemoet. 9 tieners gaan mee. Ze hebben er zin in! En ik ook!
Ik ben dankbaar voor de geweldige mogelijkheden die de Heer heeft gegeven dat dit kamp weer mogelijk is! Willen jullie mee bidden voor dit kamp? Dat Jezus liefde meer en meer in hun harten gaat doordringen, maar willen jullie ook bidden, voor die tieners die besloten hebben niet mee te gaan?
Jullie horen later meer!

Kamp!

Ik heb een heerlijke vakantie tot nu toe! Al veel geverfd!
Afgelopen dagen, veel af kunnen ronden wat betreft het tienerwerk in The Corner. Het is nu nog enkel voorbereiden voor het nieuwe seizoen, maar dat komt later.
Vandaag zijn we heel gezellig, met vrienden, een paar moeders van de moedergroep en hun kinderen naar het strand geweest. Ging heel goed en was erg gezellig!
Nu heb ik nog een 2 logeetjes, die heerlijk liggen te slapen!
Vanavond nog weer even bezig geweest met het kampprogramma! En vandaag kreeg ik goed nieuws!
Er was al een sponsor voor de lokatie en de voeding van het kamp!
En vanochtend kreeg ik bericht dat er ook een sponsor is voor een uitje, materiaalkosten en benzinevergoeding! Geweldig!
Ik vind het elke keer weer geweldig om te zien, hoe de Heer weer voorziet in alles! Er is wederom weer genoeg! We hebben weer alle mogelijkheden om een kamp te draaien! Dank aan de Heer, en aan de sponsors! (Tevens ook alle mensen die het werk van The Corner en mij ondersteunen, geweldig!)
Er zijn 9 tieners die zich definitief hebben opgegeven. We hebben 4 leiding, (dat is meer dan genoeg).
De groep is vrij klein, helaas gaan niet alle tieners mee.
Maar we kunnen ze heerlijk 5 dagen lang, volstoppen met aandacht en liefde en vooral Gods liefde!
Dat klinkt geweldig, maar terugkijkend naar vorig jaar, was dat ook heel intensief. En wetend dat er altijd een 'boze' is, die deze liefde niet wil, brengt het strijd met zich mee. Maar we weten dat er alleen een overwonnen Satan is, dus we gaan heerlijk door.
Maar ik wil wel uw gebed vragen voor dit kamp en voor deze tieners! Dat ze daadwerkelijk aangeraakt gaan worden door Gods overweldigende liefde!

Genieten..........!

Het is vakantie...............
Voor de tieners was het al zo'n 2, 3 weken vakantie, maar The Corner was open tot de vakantie officieel begon! Over 6 weken zullen we weer opengaan!
Gisteren hadden we een BBQ, als afsluiting op het strand! Het is altijd een heel geregel en gedoe een BBQ, zoveel spullen en eten moet mee. Maar het is altijd oergezellig en dit keer had ik enorm goeie hulp!
Vrienden van mij hebben een geweldige BBQ en ze wilden graag meedoen samen met hun kinderen!
Ik zorgde voor het vlees en salade. Moest natuurlijk allemaal klaargemaakt worden, vlees gemarineerd, salade gemaakt, sausje maken, noem maar op!
Vaak zijn er wel een paar tieners die het leuk vinden om te helpen. Dus ik had 3 meiden om 2 uur al opgehaald. Helaas werd er 1 ziek en moest ik haar na een uur alweer thuis brengen. Maar ondertussen gingen de 2 andere meiden rustig verder en stonden de kippenpoten in de marinade en waren ze begonnen met de salade.
Om 16.30 uur waren we al klaar met alles! De meiden deden keurig de afwas en alles werd schoongemaakt.
Even juice met elkaar gedronken en de een kruipt nog ff achter de computer en de ander gaat heerlijk zitten kleuren. Ondertussen zat ik aan die zelfde tafel nog wat dingen te regelen. Dat zijn van die momenten dat ik enorm kan genieten! Heerlijk om samen met hun te rommelen, daarna gaan ze lekker hun gang. En op het moment van weggaan, wordt alles keurig netjes opgeruimd, zonder dat ik ook maar 1 woord heb gezegd! Geweldig!
De BBQ was ook een groot succes! De meiden vonden het geweldig, en wij ook! Lekker gegeten, gekletst en alles ging in een geweldige harmonie.
Toen het tijd werd om naar huis te gaan, vroeg ik 2 meiden om de andere te roepen (die waren een stuk verderop op het strand) Ik denk 5 minuten dat ze er allemaal waren, we nog wat juice dronken en we de bus in stapten. Later dacht ik daar over na en bedacht ik me, dat ze geweldig hebben geluisterd.
Als ik dan terug kijk naar een half jaar of een jaar geleden zie ik zoveel veranderingen in de groep. Dat zijn vooral positieve veranderingen!
Zo kwamen de tieners terug zonder de volleybal. Ze vertelden eerlijk dat ze hem in het water kwijtgeraakt waren doordat het donker was. Erg jammer, maar geweldig dat ze het eerlijk vertelden!
Dat zijn de mooie dingen om te zien, dat wat je doet, daadwerkelijk zin heeft!
Zo was het afgelopen dinsdag een hele drukke middag, met veel rare praatjes en dat ik af en toe niet zo goed wist of het wel zuiver was, wat ze uitspraken, en de groep was ongelofelijk druk.
Woensdag was daarentegen compleet anders, veel rustiger, mogelijkheid tot gesprekken en veel gezelliger. Aan het eind merkten een paar tieners op dat veel gezelliger was, dan de dag daarvoor! Ze beginnen zelf te zien wanneer de middag veel gezelliger en leuker is!
Ja ik geniet werkelijk van het werken met deze geweldige tieners!

Het werkt echt.......!

Gisterochtend werd ik onrustig wakker en ik had raar gedroomd. In m'n dromen was ik continue met alles bezig waar ik overdag ook mee bezig ben. Ik werd dus moe wakker. Gunst dacht ik, zo krijg ik geen rust als alles me ook in m'n slaap gaat beheersen. Ik besloot in alle vroegte (het was net 6 uur geweest) een kop thee te zetten en voor m'n huis op de stoep te gaan zitten. Ik bracht alles bij God en toen kwam daar de vrede weer en een kracht die absoluut niet van mij was! Wat een blijdschap en dankbaarheid dat ik mijn leven met God mag leven, daardoor hoop en energie mag krijgen. Die hoop en kracht had ik wel nodig die dag. Zo'n 16 uur later die dag zat ik weer op dat zelfde stoepje en mocht ik weer alles bij m'n Hemelse Vader brengen. En dat was weer een hele berg! Opnieuw die rust, ik sloeg een boekje open en kreeg nog een geweldige bemoediging over Mozes! Gisteren ging ik eerst met een moeder de stad in om schoolgeld te betalen en een aantal zaken te regelen. Met de tieners een high tea party, erg gezellig, maar ook een vette discussie. 'S avonds ben ik nog naar Westpunt gereden om een voedselpakket bij een gezin te brengen. Ook daar waren de nodige problemen en gaan we dinsdag eerst proberen te regelen dat een 16 jarig meisje weer naar school gaat. Soms denk ik waar doe ik het voor? Soms vind ik de tieners zo ondankbaar, toen las ik gisteren over het volk Israel in de woestijn. God deed alles voor ze: Uit de slavernij, door de Rode Zee, manna, vlees en water in de woestijn, allerlei overwinningen. En wat doet het volk? Ja, bouwt een afgodsbeeld en gaan daarmee feestvieren. Over ondankbaarheid gesproken. Gunst hoe zou God zich gevoeld hebben? En Mozes? Nou ze waren boos! Maar wat zegt Mozes uiteindelijk tegen God, toen God besloot dat het volk vernietigt moest worden: "Maar nu, vergeeft toch hun zonde - en zo niet, delg mij dan uit het boek dat Gij geschreven hebt". Mozes gaat tussen God en het volk in staan en zegt 'wis mij maar uit het levensboek, maar redt daarmee het volk'. Zijn eigen eeuwigheid in de hemel offert hij op. Toen dacht ik wow.............Mozes had dus werkelijk alles over, voor het volk Israel! God verlangt niet van mij, of van jou om te zijn als Mozes. Maar in hoeverre kan ik opofferen voor die ander? Of mopper ik ook gelijk als er weer eens iemand ondankbaar is, of me uitscheldt? Wat ik zo mooi vond, is dat God ons keer op keer bemoedigt en weer nieuwe kracht geeft. Ik moet alleen even de tijd nemen, om op dat stoepje te gaan zitten en met Hem te praten. Maar..... Het werkt echt......!

Het werkt echt.......

Gisterochtend werd ik onrustig wakker en ik had raar gedroomd. In m'n dromen was ik continue met alles bezig waar ik overdag ook mee bezig ben. Ik werd dus moe wakker.
Gunst dacht ik, zo krijg ik geen rust als alles me ook in m'n slaap gaat beheersen.
Ik besloot in alle vroegte (het was net 6 uur geweest) een kop thee te zetten en voor m'n huis op de stoep te gaan zitten. Ik bracht alles bij God en toen kwam daar de vrede weer en een kracht die absoluut niet van mij was!
Wat een blijdschap en dankbaarheid dat ik mijn leven met God mag leven, daardoor hoop en energie mag krijgen. Die hoop en kracht had ik wel nodig die dag.
Zo'n 16 uur later die dag zat ik weer op dat zelfde stoepje en mocht ik weer alles bij m'n Hemelse Vader brengen. En dat was weer een hele berg! Opnieuw die rust, ik sloeg een boekje open en kreeg nog een geweldige bemoediging over Mozes!
Gisteren ging ik eerst met een moeder de stad in om schoolgeld te betalen en een aantal zaken te regelen.
Met de tieners een high tea party, erg gezellig, maar ook een vette discussie.
'S avonds ben ik nog naar Westpunt gereden om een voedselpakket bij een gezin te brengen. Ook daar waren de nodige problemen en gaan we dinsdag eerst proberen te regelen dat een 16 jarig meisje weer naar school gaat.
Soms denk ik waar doe ik het voor? Soms vind ik de tieners zo ondankbaar, toen las ik gisteren over het volk Israel in de woestijn. God deed alles voor ze: Uit de slavernij, door de Rode Zee, manna, vlees en water in de woestijn, allerlei overwinningen. En wat doet het volk? Ja, bouwt een afgodsbeeld en gaan daarmee feestvieren.
Over ondankbaarheid gesproken. Gunst hoe zou God zich gevoeld hebben? En Mozes?
Nou ze waren boos! Maar wat zegt Mozes uiteindelijk tegen God, toen God besloot dat het volk vernietigt moest worden: "Maar nu, vergeeft toch hun zonde - en zo niet, delg mij dan uit het boek dat Gij geschreven hebt".
Mozes gaat tussen God en het volk in staan en zegt 'wis mij maar uit het levensboek, maar redt daarmee het volk'. Zijn eigen eeuwigheid in de hemel offert hij op.
Toen dacht ik wow.............Mozes had dus werkelijk alles over, voor het volk Israel!
God verlangt niet van mij, of van jou om te zijn als Mozes. Maar in hoeverre kan ik opofferen voor die ander? Of mopper ik ook gelijk als er weer eens iemand ondankbaar is, of me uitscheldt?
Wat ik zo mooi vond, is dat God ons keer op keer bemoedigt en weer nieuwe kracht geeft. Ik moet alleen even de tijd nemen, om op dat stoepje te gaan zitten en met Hem te praten. Maar..... Het werkt echt......!

Zomaar een dag.......

Het is maandagochtend 5.50 uur als ik wakker wordt. Ik ontdek dat m'n ventilator uit is.....Gelijk ben ik klaar wakker. Nee he, is het stroom uitgevallen? Maar nee gelukkig is dat niet het geval overal in mijn huis heb ik stroom alleen dus niet meer in m'n slaapkamer. Wat het is? Geen idee...verder niet meer naar gekeken.
M'n dag begint dus vroeg! Maar ik had last van opstartproblemen. Dus ik zet een heerlijke bak thee en geniet van de ochtendfrisheid. (dat is relatief, want 's ochtends is het al zo'n graad of 26! Maar de zon is er nog niet zo fel).
Om 08.00 uur sta ik bij vrienden waar ik tegenwoordig het huis poets. Om 11.oo uur is ook die taak weer vervuld en ga ik weer richting mijn eigen huis. Ook daar wil ik eigenlijk nog het hele huis poetsen, maar bedenk dat ik dat beter een dag later kan doen. Aangezien ik maar een uur heb om te poetsen.
Dus ga ik afwassen, eten koken, aantal voorbereidingen treffen voor de middag en douchen.
Na gegeten te hebben klim ik nog ff achter de computer. Om 13.00 uur wordt de rust verstoord door een BOEH.......... (waar ik me ook echt wezenloos van schrik). Er staat een tiener voor m'n neus. Ze is vroeg, maar er is ook geen school meer. We kletsen wat, en even later neem ik een individueel gesprek met haar af. Een gesprek wat ik met elke tiener voer eens in de 2 maanden. Om het reilen en zeilen in The Corner te evalueren, en iets meer te weten te komen over school en thuis.
Een goed gesprek, de tiener was open!
Vervolgens komt Esther binnen, die op maandag meehelpt in The Corner. We kletsen wat, nemen het middagprogramma even door. En we brainstormen nog het een en ander omtrent het kamp. (7 juli t/m 11 juli zullen we weer een kamp hebben met de tieners!)
De tieners beginnen binnen te druppelen, en de bus moet gehaald gaan worden bij vrienden.
Onderweg pik ik nog een paar tieners op, die aan de kant van de weg staan te wachten.
Tieners zijn ongelofelijk druk en uitgelaten, maar wel gezellig. Er wordt nog even vis met een saus klaargemaakt en we kunnen eten.
Na het eten ga ik verder met nog een gesprek. Dit kost veel tijd, maar je komt wel weer meer te weten over de tiener.
Om 18.15 uur willen de tieners naar huis. Onder luid gejoel in de auto breng ik ze weer naar huis.
Op de terugweg ga ik nog even bij een gezin langs die ik min of meer ondersteun in een aantal zaken.
Thuisgekomen laai ik nog een paar schoolbanken in, die heb ik over (ze zijn te laag voor de tieners) en weer een ander gezin kon ze erg goed gebruiken. Alle kids zijn nog wakker, dus weer even een praatje daar.
Om 19.30 uur kom ik thuis. Wc boenen, keuken opruimen, rapport schrijven, douchen. Om 20.30 uur ben ik klaar en duik ik nog even heerlijk achter de computer. Straks nog even lezen en de dag zit er weer op!
Op naar morgen....

50 spelen doos

Ik geloof dat het in Nederland, bij de zeeman ofzo 3 euro kost! Een 50 spelen doos. Een dambord, mens erger je niet, ganzenbord en mikado. Zo'n spelen doos kan ontzettend veel plezier brengen in een gezin.
Zo ontmoette ik laatst een moeder met een groot aantal kinderen, de leefomstandigheden zijn zeer beneden peil. Ze zijn blij dat er net voldoende te eten is. Het enige speelgoed wat er is, is de race auto en de pop, die ze met kerst als kerstkado hebben gekregen. De kinderen zijn niet de makkelijkste, en ik kwam met moeders in gesprek, ik probeerde (ondanks dat ik dan geen moeder ben) voorzichtig wat advies aan de moeder te geven. Ik zeg; "misschien is het leuk om gewoon eens af en toe een spelletje met je kids te doen, gewoon even iets leuks, even aandacht voor ze". Gelukkig kwam het al heel snel daarna in m'n gedachten dat de kans weleens heel groot zou zijn, dat ze geen spelletjes hadden. Ja een dambord, maar ja dat kan je niet met z'n achten spelen. Dus dook ik m'n eigen spelletjes kast in. Gelukkig ik had meerdere spelendozen, dus ik kon wel wat missen!
2 weken later vroeg ik hoe het ging en blij keek ze me aan: "De kinderen doen heel vaak spelletjes, en het gaat echt beter"!
Toen dacht ik; "hoe simpel, een spelletjesdoos doet al wonderen"!
Soms breken we ons hoofd over hoe we mensen kunnen helpen, en er zijn zo vaak zo ontzettend veel mensen die hulp nodig hebben!
Maar soms is het ook gewoon zo ontzettend simpel! En vooral blijven kijken naar die ene. Zoals Paulus schreef: hij ging overal heen, om er misschien enkele te redden!
Een simpele spelendoos!

Dankbaar kreatief!

Nog niet zo heel lang geleden, was het "normaal" dat ik iedere maand netjes op tijd m'n huur en m'n rekeningen kon betalen. Naar de supermarkt gaan en kopen wat je nodig had was ook heel normaal.
Iets langer geleden, (zo'n 5 jaar) was het voor mij heel normaal de stad in te gaan met vriendinnen, kleding te kunnen kopen en vooral ook boeken en cd's (daar ben ik gek op). Eigenlijk dacht ik er nooit over na of het wel kon. Natuurlijk moest er wel geld op de rekening staan. Maar ik had een baantje, hoefde thuis niets te betalen, dus kon m'n geld allemaal uitgeven. Natuurlijk werd er ook gespaard!
Maar het was in elk geval heel normaal om te kunnen kopen, wat ik hebben wilde! Dat was heerlijk!
Nu is het even andere koek!
Er kan echt niet meer gekocht worden wat ik allemaal wil hebben! Maar toch voel ik me nog steeds enorm gelukkig, misschien zelfs wel gelukkiger! en vooral enorm gezegend.
Voor diegene die mijn nieuwsbrief van mei gelezen hebben, weten dat het financieel even geen vetpot is.
Het heeft me flink tot nadenken gezet en tot een aantal aktie's. Nog steeds zie ik een heleboel zegeningen.
Gisteravond genoot ik van een heerlijke tosti! Dat had ik al heel lang niet op, kaas was te duur, maar ik kreeg een stuk kaas!
Donderdag was m'n geld zo goed als op, ik had nog een beetje voor benzine, maar wist dat het te weinig zou zijn, om met een volle tank te kunnen rijden. Toen was daar net op tijd weer een gift, en kon ik m'n tank weer vullen!
M'n telefoon moet opgewaardeert worden d.m.v. een telefoonkaart, die kaart was helemaal op en het geld ook. Maar weer was daar een gift, precies genoeg voor een telefoonkaart.
Dit weekend was het eten zo goed als op, in elk geval geen vlees meer, nog 1 pot groente en wat rijst.
En toen was daar een voedseldonatie. Waardoor ik weer even genoeg heb!
Dit gaat nu al een aantal weken zo! Er is continue precies voldoende. Natuurlijk zou ik graag naar de supermarkt willen gaan en weer ruim voldoende kunnen inslaan en rijkelijk kunnen uitdelen.
Anderzijds zie ik Gods zegen en Zijn enorme zorg voor mij! Hij zorgt geweldig goed, ik heb precies genoeg om te kunnen leven! Vorige maand heb ik wel is waar 2 weken te laat, maar toch m'n huur kunnen betalen! Voor 1 juni weet ik het niet, maar dan denk ik, als God het al die maanden kan doen, waarom dan 1 juni niet?
Komt het geld uit de lucht vallen? nee hoor. Het zijn vrienden, zowel op Curacao als in Nederland, die me geweldig helpen! Dat bemoedigt enorm en wil ik die personen enorm voor bedanken!
Tevens wordt je ook ontzettend kreatief! Ik kreeg brood, maar het was echt te proeven dat het al een paar dagen oud was, dus even in de oven. Toen bedacht ik dat ik nog knoflook, ketchup en mayonaise had, nog wat kruiden erbij, op het brood gesmeerd, de oven in en ja hoor: "pizzabrood" aldus de tieners.
Ze vinden het heerlijk!
Zo ook spaghetti, met spekjes, wat uien en ketjap. Heel simpel, weinig voor nodig, maar de tieners vonden het wederom heerlijk! (helaas zitten er niet alle gezonde voedingswaarden in).
Maar dit alles bij elkaar maakt me heel dankbaar! Voor alles wat ik toch nog steeds heb!

Gazant zijn!!?

Zoals ik in m'n vorige stuk "verkering" schreef, zijn de tieners bang dat ik ze zal verlaten. Iemand reageerde op dat stuk door te zeggen: "Vroeg of laat zullen mensen elkaar verlaten, we kunnen nooit 100% vertrouwen op mensen. Misschien wordt het tijd de tieners te leren dat het God is waarop we mogen vertrouwen. Hij is de enige die ons nooit zal verlaten!"
Toen dacht ik ja dat is waar, we zullen allemaal weleens door mensen verlaten worden. Is het niet met opzet, dan kan iemand ook nog overlijden en gewoon wegvallen uit het leven. Maar God is er werkelijk altijd. Hij zal ons nooit verlaten! Wauw!
Tja en dat wil je dan inderdaad zo ontzettend graag aan de tieners vertellen, aan hen overbrengen!
Ow wat wil ik graag dat ze ook hun leven met Jezus gaan leven. Hoe fijn zou het zijn om met hun samen de bijbel in te duiken, met elkaar te bidden en dat ze werkelijk een hart vol passie van Jezus hadden.
Maar hop...... ik sta weer met beide benen op de grond. De tieners hebben hele andere verlangens. Totaal andere dingen houdt hen bezig. Soms mag ik best even wat vertellen over God, als het een persoonlijke ervaring is, worden ze zelfs nog allemaal stil en luisteren aandachtig. Na het eten is het meestal wel ok, als we nog een stukje uit een dagboekje lezen.
Maar God is mijn ding, ze geloven wel, maar daarmee klaar.
En soms vind ik dat gewoon heel moeilijk. Dan zou ik zoveel meer willen. Maar ik kan hun het geloof niet opdwingen, het is hun eigen keus.
Dan vraag ik me weleens af, doe ik goed zoals ik het nu doe?
Luister ik wel voldoende naar wat hun willen? Naar wat hun vragen zijn? Naar hun verlangens?
Wat wil ik nu bereiken met The Corner? Dat ze allemaal evangelisten worden? Of dat ze zichzelf mogen ontwikkelen naar volwassenheid met ieder zijn eigen gaven en talenten?
Elke keer komt er weer een zin in me op. "Wij zijn als gazant gezonden in de wereld. Een gazant trekt er niet op uit om in die bepaalde plaats mensen te veranderen, maar om Zijn koning te vertegenwoordigen!"
Wil ik soms niet teveel verandering, i.p.v. dat ik mijn Koning vertegenwoordig?
Die uitspraak vind ik trouwens zo mooi en bevrijdend! Ons, laat ik zeggen mijn denken gaat uit naar hoe ik kan helpen om die ander te veranderen, of zijn situatie te veranderen. We maken plannen, protocollen en doelen om verandering te brengen. En ik geloof dat daar echt niets mis mee is. Maar onze Koning hoeven we alleen maar te vertegenwoordigen!
Ik mag laten zien in mijn handel en wandel dat ik Jezus liefheb en met Hem leef!
Geweldig!
Hoe dan ook: ik ga weer lekker verder met The Corner, met de tieners. Het gaat niet altijd vanzelf, maar we gaan door in de hoop en gebed dat ze eens Jezus zullen zien en met Hem willen gaan leven!

Verkering

Ja nu denken jullie natuurlijk dat ik verkering heb! Nee hoor dat is niet zo!
De tieners zijn daar wel bang voor! Met recht zeg ik "BANG". De meest gestelde vraag is zo ongeveer:
"Annemarie, als je een vriend krijgt mogen we dan nog wel komen?" Ja hoor is steevast mijn antwoord.
"Maar als je dan trouwt en je krijgt kinderen?". Tja zo ver vooruit kan ik niet kijken en dus kan ik ze niets beloven. Dan de vraag: "Blijf je altijd op Curacao wonen, Wil je niet terug naar Nederland?"
De vragen blijven terugkomen, ik kan ze blijkbaar niet voldoende geruststellen.
Ik leg ze uit, dat ik ervaar dat de Heer me geroepen heeft om met hun te werken. Dat ik van ze houdt en niet zomaar met iets kan stoppen. Maar dat ik ook niet weet hoe mijn leven zal lopen. Ik weet niet of ik ooit zal trouwen, en een huis vol kinderen zal krijgen en of daar dan ook nog een berg tieners tussen passen. phoef.... gelukkig weten we niet alles van te voren.
Van de week kwam weer de vroeg op me af: "mogen we echt nog blijven komen, als je een vriend krijgt? Ja is wederom mijn antwoord. "Maar als je vriend nou niet van ons houdt?" Ik probeer ze uit te leggen dat ik bid dat ik dan een vriend zal krijgen die ook van deze tieners houdt. Dit begrijpen ze echter niet.
Ik besef dat ze maar al te vaak om zich heen het zien gebeuren; Er komt een man in iemands leven en alles gaat alleen nog maar om die man draaien.
Tja mocht ik ooit een vriend krijgen weet ik ook niet hoe het zal lopen en of er dingen gaan veranderen. Maar 1 ding besef ik wel: Ik ben gaan houden van deze meiden. Ik zie nu elke keer het gezicht van de tiener voor me die van de week deze vraag stelde. En ik zag werkelijk angst. Ik besef dat ze keer op keer verlaten worden. Ze hebben nu een plek gevonden waar ze het blijkbaar fijn vinden, waar ze graag komen, waar ze naar ik hoop liefde en erkenning vinden. Maar er is de angst dat hen die wordt afgenomen. Angst voor verlatenheid.
Hoe moet het zijn om te leven in een wereld die hard is voor je. Waarin zo ontzettend weinig liefde is, en waarin zo vaak mensen die je lief zijn je verlaten? Dan besef ik opnieuw hoe ontzettend rijk ik gezegend ben met lieve ouders die me tot ik het huis uit ging liefdevol opgevoed hebben. En nog steeds heb ik m'n ouders die een soort vaste zekerheid achter je vormen. Waarvan je weet dat ze nog steeds van je houden. En nog belangrijker ik weet dat ik een God heb die me nooit en nooit zal verlaten.
Hoe moeilijk en hard is je leven als je die zekerheid niet hebt?
Er zijn nu 14 tieners die trouw komen, Heer ik kan nooit de ouderrol vervullen, maar ik mag hen wel een aantal uren per week, mijn tijd, aandacht en liefde geven. Ik voel me aan alle kanten tekort schieten en wilde dat ik zo veel meer kon doen. Maar Heer wilt U uw liefde aan deze meiden tonen? Ze hebben u zo hard nodig!
Te leven in angst om verlaten te worden is verschrikkelijk!

Musical Ban Bria!

Laten we schijnen, dat is het thema van de musical! En de tieners hebben geschenen! Geweldig! Afgelopen zaterdag was de uitvoering van de musical!
3 maanden lang is er hard getraind! Waren er momenten dat het geweldig goed ging, en dan weer ging het helemaal niet goed, dan hadden de tieners er zin in, en dan weer niet. Dan weer kwamen ze niet opdagen tijdens een training, dan weer dreigden ze ermee te stoppen. De welbekende ups en downs! De tieners hielden het spannend tot zaterdag. De generale repetitie, de kleding moest aanwezig zijn, maar helaas de meeste tieners hadden nog geen kleding. Kon dus niet goed geoefend worden, al het verkleden. Tijends de generale repetitie hadden de tieners vooral heel veel lol, maar waren alles behalve serieus.
Ondanks alles zat de musical erin! Wisten de meiden wat ze doen moesten!
En toen brak de zaterdag aan. Om 16.30 ging ik ze ophalen en stapte er een stel toch wel nerveuze tieners in.
Nog even alles doornemen, even opwarmen met een dans, de microfoons uittesten en toen werd het afwachten of de zaal zich zou vullen. Er waren heel wat mensen uitgenodigd, maar t'is dan afwachten wie er daadwerkelijk komen.
En ja hoor de zaal vulde zich helemaal, met ouders, vrienden, familie en een grote groep jongeren!
En toen konden we beginnen!
De tieners hebben het werkelijk geweldig gedaan! Ze leefden zich geweldig goed in, in hun rol. De dansen gingen goed, ze wisten hun tekst. Het hele stuk ging geweldig!
Het publiek luisterde en keek muisstil en na afloop lieten ze goed weten dat ze genoten hadden!
Een musical met de boodschap dat God ons gemaakt heeft om ons licht te laten schijnen in deze wereld!
Deze boodschap schitterde van het podium af!
De tieners zijn ontzettend enthousiast over hun musical en ze deden het geweldig!
Het mooiste is: We mogen het nog een keer doen!
We zijn uitgenodigd door Kinderdorp Hebron om daar de musical nogmaals op te voeren!
Geweldig!
Ik ben dankbaar dat God ons geholpen heeft met deze musical en dat alles zo ontzettend goed is gegaan.
Met het doen van een musical ga je al snel streven naar perfectie en nog beter dan het beste. Maar het blijft erom gaan dat de tieners plezier hebben in wat ze doen. Dat ze d.m.v. de musical hun gaven en talenten gaan ontdekken en ontwikkelen. En daarnaast het belangrijkste de boodschap die er in een musical zit die ze elke keer met elke training herhalen, dat deze boodschap hun harten zal gaan aanraken.
Ik ben er zeker van dat deze tieners het werken aan zo'n musical niet meer zullen vergeten en ik bid dat de boodschap hun leven lang mee zal gaan, wat er ooit ook allemaal nog zal gebeuren in hun leven!
(Binnenkort hoop ik een aantal foto's op hyves te zetten!)

Posittief en negatief

Soms kan ik zo ongelofelijk negatief zijn. Dan is er niets goed, niemand deugt en alles mislukt. Gelukkig kom ik er meestal redelijk op tijd nog achter dat er een kronkel in m'n eigen denkvermogen zit.
Dat er nog ontzettend veel goed gaat, er genoeg mensen zijn die echt wel deugen en heel veel dingen toch eigenlijk best goed gaan.
Zo afgelopen zaterdag, we kregen een dagje strand gesponsord. Dat houdt in we mochten naar Blauwbaai, dat is een luxe strand, met zwembad, ligbedjes, maar 15,- per persoon. Als we met de tieners naar het strand gaan, kies ik dus wel een gratis strand! Dit keer kregen we een dagje gratis strand.
De tieners (en ik ook) hebben de hele dag in het zwembad doorgebracht. We hebben een leuk balspel met elkaar gedaan en het was goed op een ontspannende manier weer even met elkaar om te gaan.
Aan het einde was er wat frustratie omtrent juice, die op was, vuile bekers, die ze niet wilden omspoelen en nog wat kleine dingen. En hop de bokkepruik ging op bij een aantal. Toen dacht ik even: grrrrrrrrrrrrrrr..... zo'n leuke dag en dan hierom moeilijk doen, en hop daar gingen m'n negatieve gedachten (ze zijn zo ondankbaar).  hum.....dacht ik toen we onderweg terug naar huis waren. Over ondankbaarheid gesproken, zit zelf ook bijna te mokken terwijl ik alle reden heb om dankbaar te zijn.
En ik begon te danken, voor de sponsoring van het strand, voor de bus die ik mocht gebruiken, zodat we er heen konden. Voor het brood wat ik met de meiden kon delen. En toen kreeg ik dankbaarheid voor deze tieners. Dank u Heer, dat ik met ze op stap mocht, dat ze met me mee wilde. Dat we samen een leuke tijd hadden! Dat ondanks soms de woordenwisselingen of tieners die het niet met me eens zijn, ze elke keer terug blijven komen. Dank u wel Heer, dat ze steeds meer en steeds beter gaan luisteren! Dat ze meer interesse krijgen in Gods woord! M'n hart vulde zich met dankbaarheid dat ik voor deze meiden een beetje zorgen mag. Dat de Heer ze die momenten aan mij toevertrouwd. (waar zou ik dat aan verdient hebben? dat is genade).
En weet u, het helpt echt om dankbaar te zijn.
Vorige week reed ik naar de supermarkt, en eigenlijk had ik niet echt genoeg geld, om echt alles te kopen wat ik nodig had, en ik mokte een beetje. Ineens dacht ik, laat ik gaan danken voor wat ik wel heb en wat ik wel kan. Dat maakte m'n hart blij, en als extra, kreeg ik een doosje boodschappen kado!
Ik vind het niet altijd makkelijk hoor om blij en dankbaar te zijn. En ik zit echt wel eens veel te lang negatief te denken. Maar het werkt eigenlijk altijd om te gaan danken en positief te gaan denken.
Gewoon even iets eerlijk gedeeld. Is dat eigenlijk positief of negatief? hum......

Een leuke middag!

Gaan jullie mee? Een middagje naar The Corner!
Het is 2 uur, ik werk nog even de laatste dingetjes uit op de computer, een heleboel brieven, voor de musical, zip your lip, vakantie etc liggen klaar om uit te delen.
Er was maar 1 afmelding deze middag, dus ik verwacht een heel aantal meiden. Al weet je nooit van te voren wie er komen. De laatste tijd neemt het aantal tieners toe, zijn er weer een paar nieuwe meiden. Waardoor er meestal zo'n 9 a 10 meiden op een middag zijn!
Het blijft rustig en om 3 uur nog steeds geen enkele tiener. Aangezien de vakantie is begonnen zijn ze misschien nog even de stad in ofzo. Om 15.15 uur komt de eerste binnendruppelen. We drinken een glas fris, ze vertelt dat er een paar meiden niet naar school zijn gegaan (dus die komen vanmiddag niet, omdat ze dan niet uit school met de schoolbus kunnen komen). Ok, erg jammer, maar het geeft niet.
Ze wil graag even op de computer, ondertussen komen er een paar andere meiden binnendruppelen. Krijgen ook wat te drinken, we kletsen even en zo komt de een na de ander binnen. Jacqueline begint het eten op te warmen, zodat we om 4 uur met z'n allen aan tafel kunnen. (ondertussen zijn er 9 tieners binnen gedruppeld). De meiden zijn vrij rustig tijdens het eten, er wordt wat heen en weer gekletst. Ik doe m'n uiterste best alles te volgen. Maar helaas is het papiamentu nog steeds niet zo ontzettend goed dat ik werkelijk alles volg.
Na het eten lezen we een stukje uit een dagboekje, wat we vertaald hebben in het papiamentu. Over het wel of niet hebben van een tatuage. Het lijkt de meiden reuze stoer om een tatuage te hebben. Wat zegt de bijbel? Het oude testament zegt letterlijk, dat het verboden is (leviticus 19:28). 1 kor 10:23 zegt: "alles mag zegt u: Zeker, maar niet alles leidt tot iets goeds. Alles mag, ja maar niet alles bouwt op". De vraag is waarom wil je een tatuage? Het zette ze weer even tot nadenken. Kijk ik terug naar ruim een jaar geleden, was een discussie nog zo goed als onmogelijk en liep uit op een schreeuw en gil party, nu gaat het echter steeds beter, leren ze naar elkaar te luisteren!
Na het eten gingen er een paar meiden heerlijke koekjes bakken, dat hadden ze zelf al afgesproken, de een kwam met suiker, de ander met meel en weer een ander met boter!
Een aantal anderen gingen het spel monopoly spelen en er zaten er 2 achter de computer.
Het was echt een gezellige middag, met heerlijke koekjes. Alweer veel te snel was het tijd om ze naar huis te brengen!
Ik hoop dat jullie net zo genoten hebben van deze middag als ik!

Het mooiste huis!

Kent u onderstaand verhaal?

" Het grote huis was het mooiste van de stad - niet omdat het zo indrukwekkend was, maar omdat het zo liefelijk was. Alles was perfect aan het huis, het was groot en solide gebouwd en elke kamer was functioneel in gebruik.
Er hing een ongewone sfeer om het huis, een opwinding die vertelde dat dit een huis was als geen ander. 's nachts glinsterden de ramen van het licht en overdag, als de lantaarns gedoofd waren, leek het alsof de lichten nog steeds brandden. De mensen die in het huis woonden waren ook bijzonder. Ze deelden en toonden zo'n liefdevolle zorg voor elkaar, zo'n betrokkenheid. Als men bij het grote hek stond, kon men muziek en gelach uit het huis horen klinken.
Zelfs de hele grote tuin die om het huis lag, straalden dezelfde sfeer en liefde uit. En alles leek perfect aan de tuin.
Evelyn All kwam niet uit zo'n prachtig huis. Ze woonde in een van de krotten die op elkaar gepakt in een of ander vergeten gat stonden. Een kleine houtkachel verwarmde 's winters de hut - als er hout was- en water werd uit het vieze riviertje buiten gehaald, waar ook de steden en fabrieken stroomopwaarts hun afval in loosden. Evalyn woonde daar met haar oudere zus en 3 jongere broertjes, en een moeder die soms dagenlang verdween en dan zonder waarschuwing weer opdook.
Vanuit het verlangen naar een beter leven ging Evalyn All elke dag het levenspatroon observeren zoals dat rond het grote huis werd geweven.
Ze verstopte zich achter een schutting bij het grote hek. en ze keek en keek.
Alles was zo mooi en zo schoon!
Op een dag zag ze hoe een jongetje in het grind viel, de tuinman snelde op het jongetje af, veegde zijn tranen af, verzorgde de gewonde knie en knuffelde het kind.
Evalyn keerde haar rug naar de schutting. Het verlangen in haar ziel was bijna onverdraaglijk.
Soms liep ze rond het huis, naar de achterkant en kon ze de keuken in kijken. Vanuit die keuken rook ze de heerlijke geur van versgebakken brood. 's avonds zag ze hoe de mensen met elkaar aan tafel zaten en aten van een rijk gevulde tafel.
Elke dag kwam Evalyn daar, elke dag stond ze daar te kijken. Ze maakte elke seizoen mee en zag hoe de tuin elk seizoen veranderde, maar toch ontzettend mooi bleef!
Tot Evalyn ziek werd, dagenlang gloeide ze van de koorts en kon ze niet naar het grote huis gaan om te gaan kijken. Het was winter en ze hoorde van een groot feest wat er gegeven zou worden in dat huis.
Evalyn nog steeds half ziek moest en zou naar dat huis gaan.
Aangekomen bij het huis, zag ze hoe het mooi versierd was, waar vele mooi gepoetste auto's langsreden en mensen uitstapten met al even mooie kleren aan.
Vanuit het huis hoorde Evalyn de mooiste muziek komen, die ze ooit had gehoord! Ook rook ze de heerlijkste geuren van heerlijk eten! Het hele huis vulde zich met blijdschap!
Opeens werd ze duizelig en viel in het grind. Even later hoorde ze een mannen stem zeggen: " Het komt wel goed met je". Ze zag een oude misvormde man voor zich staan. De man had oude, lompe kleren aan. Ze wilde vragen of de man daar woonde, maar ze wist het antwoord al: Dat kon onmogelijk, de man zag er niet zo mooi uit als de bewoners en gasten van het huis.
Nee, sprak de man, ik woon daar niet, er is een tijd geweest dat ik hoopte dat ik daar ook naar binnen kon gaan. Maar dat is nooit gebeurd. Ik heb mijn hoop opgegeven en ben gewend geraakt aan mijn manier van leven.
Je moet een uitnodiging hebben om daar binnen te komen!
De moed zonk Evalyn in de schoenen, ze had ook hoop gekoesterd, maar ze had geen uitnodiging en die zal ze wel nooit krijgen. Ze had zitten wachten en gehoopt dat er iemand zou komen vragen: "Kom je mee naar binnen?" Maar dat was nooit gebeurd.
Plotseling nam de man haar ruw mee naar de andere kant van de tuin, de feestmuziek vervaagde en ze ging iets heel anders horen. En toen ze dichterbij het hek kwam zag ze een heleboel mensen staan.
Veel mensen huilden en jammerden, ze schreeuwden. Mensen in lompen gekleed, mensen met grote wonden, mensen met wanhoop in hun ogen. Ellendige mensen, die er net zo uitzagen als zij.
Het hele hek stond vol met mensen. Ze had in haar leven lang nog nooit zoiets droevigs gezien.
"Stommelingen!" Barstte de man los. Zijn stem klonk scherper toen hij jammerde: " Ze wachten allemaal op een uitnodiging. Die krijgen ze toch nooit". De scherpe toon van zijn stem ging over in onmiskenbare haat. "Zo hoort het niet. Ze horen ons binnen te nodigen. Ze horen ons te komen zoeken".
"Wie?" vroeg Evalyn All, verdoofd door alle ellende die ze net had aanschouwd.
"Die lui in het huis, maar ze weten niet eens dat wij hier zijn."
Evalyn huiverde. hoe konden ze niet zien? Hoe konden deze mensen in het huis niet zien?
"Ze zijn te druk in hun eigen huis om naar buiten te kijken. "Waarom kijken jullie niet!!", schreeuwde de man uit!
Evalyn hoorde een baby huilen, in de steek gelaten, mompelde de oude man, tja dat gebeurt wel eens.
Evalyn keerde zich om en liep weg van het mooi verlichte huis, weg van de muziek, weg van de heerlijke geur van eten. Terug naar haar huis, haar eigen bouwval.
Pas vele jaren later, keerde Evalyn terug naar het grote huis, het mooiste huis in de stad. En toen ze dat deed, keurde ze het geen blik waardig."

Dit verhaal raakte mijn hart! Dat mooie grote huis, is uw en mijn huis! Die liefelijke mensen zijn wij! Hoe vaak staan er bij ons geen mensen en kinderen aan het hek inde tuin, ons huis in te gluren?
Hoe vaak gaan wij niet door, met onze eigen feestjes en ons eigen leventje. Terwijl er even verderop mensen leven in grote ellende, zonder liefde en in wanhoop?
Nee niet alleen in Afrika sterven kinderen door Aids. Eenzaamheid en afwijzing zijn een enorm groot probleem geworden. Wat doen wij daar aan? Wat doe ik er aan? Zie ik de kinderen wel aan mijn hek staan? Laat ik ze wel binnen?
Zijn onze ogen wel geopend voor andermans leed?
Hoe moeilijk is het nu echt om te zeggen: "Kom maar binnen, je bent welkom!" Om iemand mee te laten eten, om een stel kinderen wat limonade te geven en ze een potje voetbal te laten spelen!
Zijn wij niet vaak ontzettend druk met vergaderen en bedenken hoe we een evangelisatie aktie op touw moeten zetten?
Maar wat is evangelisatie? Is dat niet gewoon het voorbeeld van Jezus volgen en gaan naar de hoeren, de tollenaars, de verslaafden en gevangenen? En te zeggen: "Kom maar bij mij eten, je bent welkom!".

De laatste tijd gebeurt het dat er letterlijk kinderen aan mijn hek staan die gewoon even willen komen spelen. Of ze bellen op dat ze op zaterdag willen komen spelen. Niet altijd is het mogelijk.
Maar kinderen en net zo goed volwassenen zoeken een plaats waar het veilig is, waar liefde is.
En dat is onze taak om het te bieden! Soms gaan m'n gedachtens dan weer in een kronkel en bedenk dat ik geen programma heb. Maar dat is niet wat deze kinderen vragen. Ze willen gewoon een plek, waar liefde is. Gewoon een open huis, een open arm en een open hart!
Dat is mijn taak in deze wereld!
Maar net zo goed die van u!
Laten we onze ogen openen voor de mensen om ons heen! Gewoon een beetje liefde geven!
Meer vragen mensen vaak niet!

Volleyballen

Soms zijn er van die leuke spontane aktie's. Zoals afgelopen zaterdag 21 maart.
Omdat er al even een volleybalnet in de tuin staat, leek het me leuk een volleybaltoernooi te organiseren. Nu ben ik zelf alles behalve sportief en volleyballen vind ik best leuk, maar vraag me niet om mee te doen, want dan weet je zeker dat de bal overal belandt, behalve aan de overkant van het net.
Maar iets organiseren kan natuurlijk altijd, (dat zal dan wel mijn talent zijn).
Zo nodigde ik wat mensen, kinderen en jongeren uit om zaterdag te komen volleyballen. Dit bleek een waar succes te zijn! Er kwam een grote groep mensen en vooral jongeren op af! We gingen eten met zo'n 45 mensen!
In het begin moesten vooral de tieners even wennen aan alle andere mensen die ook gekomen waren, maar eigenlijk al heel snel werd er leuk en goed samen gespeeld. Naast het volleybalveld speelden de jongens een potje voetbal, in de clubruimte waren de wat jongere kinderen spelletjes aan het doen en een aantal speelden met de poppen en auto's! Weer een aantal ouderen vonden hun plek op een stoel aan de kant van het speelveld om de sporters en elkaar te bemoedigen.
Toen werd het tijd voor het eten, binnen zeer korte tijd was iedereen verzameld, begonnen we met gebed, en werd er een rij gevormd. Iedereen zocht met zijn/haar eten een plekje in huis, of rondom het huis, waar rusig gegeten kon worden. Het leek erop dat iedereen genoot en het naar z'n zin had!
Ik vond het geweldig om zoveel mensen/jongeren bij elkaar te zien. Er met elkaar een geweldige middag van te maken! Ik heb er zeker van genoten!
Aan de reaktie's te horen die er later kwamen, zal dit niet bij 1 keer blijven. We zullen kijken naar de mogelijkheden. Een ding is een feit: Het was een leuke spontane aktie, wat gewoon een succes was.
Maar gaat het om dat succes? nee absoluut niet! Het gaat al evenmin om het aantal personen die er kwamen.
Vorige week had ik een info middag voor de moeders van de tieners. Toen kwam er 1 moeder! Alleen maar 1 moeder. Ja natuurlijk vond ik het jammer dat er maar  1 was. Maar de middag was net zo gezegend als het volleybaltoernooi! Er was een fijn en goed gesprek die middag! Soms zijn er velen, en soms maar 1! Maar Jezus kwam voor die ene!
In deze drukke, op zichzelf gerichte wereld, zoeken mensen een plek van liefde, van welkom en verbondenheid. De Heer leert mij dat ik mijn huis mag openstellen voor hen, die Hem zo hard nodig hebben.

Zip Your Lip

Al even niets van me laten horen, maar er volgt binnenkort weer een langer bericht!
Nu even kort: We gaan weer Zippen!
24 uur niets eten, daarvoor zoeken we sponsors! Dat geld gaat via de organisatie World Vision naar Zuid Afrika. Daar leven inmiddels 12 miljoen aidswezen. Ze kunnen niet naar school, er is geen eten, de kans op HIV besmetting is groot en dan de eenzaamheid die deze kinderen vaak kennen. Met Zip your lip kan er een verandering gebracht worden in het leven van deze onschuldige kinderen. Met het sponsorgeld, krijgen ze voeding, scholing, voorlichting over HIV, medicijnen en hulp bij de verwerking van hun trauma.
Wij als The Corner gaan meedoen met deze aktie.
Ook om de jongeren bewust te maken van de ellende in de wereld!
Jullie kunnen daarbij helpen!
Jullie kunnen ons sponsoren! Hoe?
Maak een bedrag over naar het volgende reknr:
JM Smit 386820651 Waddinxveen    of
Stichting De Open Poort  426822 te Woerden.
Vermeld duidelijk:  The Corner: Zip Your Lip.
Anders komt dit geld niet op de juiste plek!
Door jullie sponsering help je 2x. Je helpt de aids kinderen in Afrika. Maar stimuleert de jongeren van Curacao van The Corner om mee te doen, voor een mooi groot sponsorbedrag!
Met 24 euro kun je al 1 kind een toekomst geven!
Alvast enorm bedankt voor jullie steun!
Later meer info!
www.zipyourlip.nl